Ik voelde me afgelopen weken dik en lelijk. Je kent het wel. Hoop ik. Moe en lusteloos. Geen afspraken of dates meer te bekennen. Ik kookte iedere dag zelf. Ik bereikte het dieptepunt toen ik met rode kool met appeltjes en aardappels op de bank zat. Hoe hip en single is dat? Sporten deed ik ook niet meer. Zelfs mijn nieuw geknipte haar kon mij, voor mijn gevoel, niet aantrekkelijk maken. Ik kon hakken aantrekken wat ik wilde, maar het werd er, mijns inziens, niet beter op. Kansloos. Ik was kansloos.

Op een avond hield ik maar een beauty avond. Dit doen vriendinnen ook altijd. Ter vervanging van leuke avondjes op terrassen. Ik zou ook een rustig persoon worden. En rustig thuis kunnen zitten. Maar beauty avonden zijn stom. En irritant. Ik begrijp niet dat vrouwen dit uren volhouden. Ik hield het bijna twintig minuten vol. Met moeite. Het algenmasker op mijn kop, dat er tien minuten op had moeten zitten, haalde ik er na anderhalve minuut al af. Mijn gezicht brandde, ik had jeuk aan mijn neus en het masker zat, behalve op mijn gezicht, ook op mijn haar, op mijn kleding en inmiddels ook aan mijn oorbellen. Ja, ik begrijp nu ook dat men deze het beste uit de oren kunt verwijderen, alvorens een masker aan te brengen. En het is handig om de kleding uit te trekken. Wist ik veel.

Mijn beauty avond was zo’n drie minuten bezig toen ik besloot mijn voeten aan te pakken. Met een speciaal mesje. Eelt wegsnijden. Geleerd van een vriendin. Ik heb niet veel eelt. Maar ik gebruikte het mesje wel alsof er veel eelt zat. Ik nam mijn halve voetzool mee. Vijf minuten en een bebloede voet later, heb ik het voetendeel gelaten voor wat het was. Mijn nagels waren alle twintig al gelakt. Inclusief de nagels van mijn vingers uiteraard, anders zou ik met tien tenen per voet, nooit in mijn nieuwe pumps passen. Ook niet in mijn oude. Tien minuten. Pas tien minuten was ik onderweg op mijn beauty avond en ik wist het al niet meer. Mijn gezicht vuurrood en mijn voeten pijnlijk van de wonden. Wederom kampte ik met de vragen: ‘Hoe houden vrouwen dan een beauty avond?’ en ‘Wát is er precies leuk aan?’

Toen ben ik maar gaan douchen. Lekker scrubben. Alle dode huidcellen de deur uit. Het afvoerputje in eigenlijk. Ik heb mijn ellebogen extra verwend. Dat had ik ooit eens gelezen in een vrouwen magazine. Best moeilijk nog. Maar mijn ellebogen bleken al zacht voor de scrubbeurt, dus ook deze kwamen, evenals mijn gezicht, ietwat rood uit de verwensessie. Wat een heerlijke avond had moeten worden, was binnen twintig minuten voorbij. Ik was er niet knapper op geworden. Ik voelde me niet aantrekkelijker of mooier. Ik voelde me rood en opgewollen door het masker en het gescrub. Mijn voeten verlangden alleen nog naar onaantrekkelijke slippers en ik had de hele geplande vrije avond nog voor me om, na dit alles, moe en depressievig op de bank te liggen.

Enkele dagen erna had ik een afspraak met een vriendin. Een drankje in de stad, om zeven uur. Ik had mijn zwarte jurk aan met polkadotlintje om mijn middel en ik droeg mijn nieuwe pumps die, voor mijn eelt verwijder sessie, nog wel heerlijk zaten. Mijn haar hing, naar mijn mening, verveeld los om mijn gezicht. Ik voelde me nog steeds niet zoals ik me drie weken geleden en de maanden daarvoor had gevoeld. Tot vriendin, eerlijk als, ja, als wat eigenlijk, ‘eerlijk als wat!’ dus gewoon, enthousiast riep:’Je lijkt wel een filmster, wat zie jij er goed uit!’ ‘En je haar zit zo duur!’ Ik dacht aan mijn kappersessie van vorige week en vertelde haar dat het nog duurder had kunnen zitten als ik voor de topstylist had gekozen. Maar door haar woorden en enthousiaste blik voelde ik me eigenlijk wel weer prima. Het was allemaal niet zo erg als ik drie weken gedacht heb. En beauty avonden zijn overrated. Ik straalde. En straal.

Ik lijk wel een filmster!

Bekijk alle logs van Marlease