Ken je het nummer van Alanis Morissette "Ironic"?
Een prachtig nummer over de ironie van het lot dat soms een "loopje" met je lijkt te nemen. Over een man die zijn hele leven bang is geweest om te vliegen, maar op een dag toch de stap neemt, afscheid neemt van zijn kinderen en wat denk je, inderdaad, zijn vliegtuig stort neer. Zo voelt mijn leven op dit moment.

De afgelopen maanden leefde ik min of meer op een enorme roze wolk.
In het kort, vorig jaar zijn mijn man, de vader van mijn dochter, en ik uit elkaar gegaan. Ik ben kort daarna mijn tweelingziel tegengekomen en ik bleek ook zijn tweelingziel te zijn.
Sinds ruim twee maand zijn we druk aan het klussen in ons nieuwe huis, een echt paradijsje. Ondanks alle echtscheidingsperikelen en de moeite die ik had met de confrontatie dat ik door de scheiding mijn dochtertje niet constant bij me had was ik oprecht gelukkig. Ik ben me voortdurend bewust van dat geluk én van het besef van de zeldzaamheid de ware te zijn tegen gekomen.

Twee weken geleden ging ik met hem mee naar het ziekenhuis voor de uitslag van een tussencontrole. Vier en een half jaar geleden werd bij hem nierkanker geconstateerd. Zijn nier werd verwijderd, de kanker was uit zijn lichaam...dacht hij....hoopten wij. In december zou hij de magische grens van vijf jaar schoon bereiken.

Om diverse redenen gingen we behoorlijk optimistisch naar deze afspraak in het ziekenhuis. De arts vertelde ons echter dat er vermoedelijk uitzaaiingen in zijn beide longen zijn gevonden. Nu, twee weken, vijf ziekenhuisbezoeken en in ieder geval alvast een longemfyseem verder, type ik deze column in ons zitkuiltje in de tuin van ons nieuwe paradijsje. We hebben een Prosecco ingeschonken en een vuurtje aangestoken. We wachten op een operatie, waarbij ze een stukje van de vermoedelijke uitzaaiingen in zijn long wegsnijden. Daarna kunnen ze bekijken welke behandelingen er in gang moeten worden gezet.

Ik zit hier met mijn laptop op mijn knieën en ben al meer dan een paar uur bezig deze column vorm te geven. Het is een wirwar in mijn hoofd. Soms ben ik boos, echt boos op het leven dat een loopje met ons neemt. Ons laat struikelen op een heel slecht moment [is er een goed moment?] en ons een klap in ons gezicht lijkt te geven. Maar meer dan boos ben ik ondanks alles heel gelukkig. Mijn dochtertje ligt in dromenland in haar mooie nieuwe slaapkamer. Mijn liefie is druk met het vuurtje bezig, leidt me af met een kus en onderbreekt af en toe de wervelwind in mijn hoofd. Ik type mijn chaos van me af en geniet ondertussen van hem en van ons nieuwe plekje. Ik heb geen idee wat ons allemaal te wachten staat, echt geen idee. Ik weet alleen dat ik zielsveel van mijn tweelingziel houd en dat ik ondanks alles maar dank zij hem het gevoel heb de hele wereld aan te kunnen.

Wordt ongetwijfeld vervolgd.

Bekijk alle logs van ingrid