Er wordt altijd gezegd dat Nederlanders altijd over het weer praten. Er valt altijd wat te klagen en bij gebrek aan meer inspiratie komt er een minimale conversatie opgang;
´Wat een regen hè!´
´Ja bah!´
Of:
´Brr koud buiten.´
Ja, hier binnen is het stukken beter.´

Maar ik kan jullie verzekeren dat niet alleen de Nederlanders ervan houden om over het weer te praten c.q. klagen. Ook de Portugezen kunnen er wat van. Overal waar ik vandaag kwam, verliep het gesprek niet veel anders.
´Wat een hitte hè´
´Ja niet uit te houden.´

Loom beweeg ik me voort, als het nodig is om me voort te bewegen, want anders blijf ik liever stil zitten voor mijn ventilator. Het kwik in de thermometer stijgt richting de º40 C. De aarde gloeit en je kunt er donder op zeggen dat er vandaag weer op de nodige plekken in het land bosbranden zijn uitgebroken. Zo nu en dan zie je vanuit de verte een trage dikke zwarte nevel naderen, die de temperatuur nog meer opjaagt en de lucht nog verstikkender maakt.

De paarden hebben hun hoofd laten zakken en hebben hun blik naar binnen gericht, de honden liggen lamlendig en luid hijgend op de tegelvloer in de hoop dat deze hen iets van verkoeling schenkt. Ik ben, na het verzorgen van de dieren, achter mijn computer geschoven en staar naar het scherm. Woorden die zinnen zouden moeten vormen, willen niet op de juiste plaats gaan staan. Er zit een vertraging in de verbinding van mijn hersenen naar mijn tikkende vingers op het toetsenbord. Steeds weer moet ik mijn gedachten terughalen van heel ver weg, van een paradijselijk fris plekje midden in de Atlantische Oceaan waar ik een paar dagen geleden nog verbleef. Het magische eiland São Miguel op de Azoren.

Ik houd het niet meer tegen. Ik laat me gewoon lekker gaan en waan me weer op het uitzichtpunt Vista do Rei boven op de kraterwand van een ingestorte vulkaan. Diep beneden mij flonkeren de twee meren van Sete Cidades, het ene blauw, het andere groen. Groen, alles is groen doorweven met het blauw van de hortensia´s, die de ware veroveraars van het eiland zijn en overal opduiken. De zon schijnt aangenaam warm op mijn gezicht, maar net als de hitte te overweldigend wordt, komt een verfrissende nevel van de oceaan over het land gedreven, werkt zich omhoog tegen de heuvels en omhult me met zijn frisse waterdrupjes. Mocht het te koud worden, dan loop ik over de warme aarde waar hier en daar een stoomsliert vanuit het diepste van de aarde omhoog stijgt en warm mijn handen aan de warmte die door de kokende modder uit de aarde wordt afgegeven. Mocht ik het nu weer te warm krijgen dan duik ik in de koele oceaan, die vanaf iedere vulkaantop op het eiland te zien is, totdat ik weer op een vulkanisch eiland aanspoel om me als een schildpad op te warmen op de platte rotsen.

Sorry, maar ik blijf hier nog even hangen. Ik schrijf vandaag gewoon lekker geen column voor Pink Bullets. Ciao!

Bekijk alle logs van Daphinitely