Nadat ik bij de kapper was geweest. En het vinden van een goede kapper was nog een heel gedoe. Ik ben vaker verknipt. Nu is dat niet zo heel erg. Wel als het mijn haar betreft. En dat deed het. Ik had lelijke pieken en lagen. Daar had ik, met mijn volle, dikke haar nu geen zin meer in. Dus ik wendde mij tot een goede kapper. Bij die kapper kon ik kiezen tussen een junior stylist, een senior stylist en een top stylist. Die laatste staat vooraan in de kapperszaak. Voor het raam. Achter het raam eigenlijk. Maar dat ligt eraan van welke kant je het bekijkt. Letterlijk. Deze top stylist staat voornamelijk erg interessante beeldhouw bewegingen te maken op en om het haar van de klant in de kappersstoel. Zodat de voorbijganger denkt: “Nounou…”

Ik wilde geknipt worden door een senior stylist. Om er zeker van te zijn dat mijn haar niet hip, door een hip jong type, in hippe lagen zou worden geknipt, lekker hip gesneden met een mesje, waardoor het zo goed hip gaat pluizen. Maar die senior had voorlopig geen tijd. De volgende dag pas. De junior vroeg mij wat ik wilde en zei dat zij mij ook wel zou kunnen knippen, dezelfde middag nog. Goed, maar ze moest wel beloven dat ik geen mesje zou zien en ook geen korte lagen in mijn haar. Beloofd.

In de stoel, met een kopje thee voor me, begon ik haar te vertellen wat ik vooral niet wilde. Wat ze allemaal niet mocht doen met mijn haar. En ze herhaalde niet wat ik niet wilde, maar ze maakte eruit op wat ik wel wilde. Dat was best knap. En ook best knap dat ik met een enorm goede, volle bos haar, zonder dooie punten, wel ruim zestien centimeter korter, de zaak heb verlaten. En ik was blij dat ik juniortje had gekozen. Bij haar was ik vijftig euro kwijt. Bij de senior had ik er nog wel twintig bij op mogen tellen en bij de top stylist, voor het raam, inclusief de interessante kunstige handelingen rondom mijn hoofd, zou ik denk ik wel het dubbele kwijt zijn geweest. Terwijl ik eigenlijk vind dat, als men daar als reclame, dus als lokmiddel voor het raam zit, wel een fikse korting mag krijgen.

Met mijn nieuwe haar, wapperend om mijn hoofd, kreeg ik zelfs de twintig jarigen op straat wild: “Zzzo, jij zzziet er goed uit vandaag zzzeg” Had hij me de andere dagen dan ook gezien? En zag ik er toen zo slecht uit? Ik heb vriendelijk gelachen. Zo ook naar de verkoopster in de Bijenkorf, toen ze dat prachtige paar schoenen in mijn maat uit de doos toverde. Figuurlijk. Anders had ik haar nog wel gevraagd of ze de pumps in meer kleuren had willen toveren. Allemaal uit die ene schoendoos. Dus er kwam maar één paar schoenen tevoorschijn. Jammer. Maar ze zijn mooi. Rood/roze slangenprint en een houten hak. Oei, wat klinkt dat fout, maar ze zijn chiquer dan chique en staan beeldig aan mijn voeten en in mijn kleedkamer tussen mijn andere tig paar hakken.

Ik kan er niks aan doen. Overal waar een bijzonder paar, aparte, perfecte pumps met dito hakken mij aanstaart, zitten deze pumps binnen no time, zonder dat ik het door heb, in de doos, in een tas, hangend aan mijn pols. Het passen van de schoenen, afrekenen, de kassajuf bedanken en een fijne dag wensen, betreft een zwart gat. Ineens sta ik buiten en heb ik weer een nieuw paar schoenen gekocht.

Per ongeluk.

Bekijk alle logs van Marlease