Jajaja, we weten het allemaal: bewegen moet. Een combinatie van esthetische redenen en gezondheidsredenen zetten mij er iedere keer weer toe aan om minimaal drie keer per week te sporten. En verder de lift te vermijden (wat ik toch al deed, vrijwillig krijg je mij een lift niet in), op de fiets naar mijn werk (ook bij typisch Nederlands weer) en wat vaker naar collega’s lopen in plaats van ze te mailen of te bellen (en in een oud, charmant grachtenpand betekent dat al snel dat ik m’n target qua kuitspieroefeningen eenvoudig haal). En toch, iedere keer weer hik ik enorm tegen hét moment aan. Mijn fancy sportkloffie en stoere Nikes ten spijt.

Ondertussen heb ik een heuse structuur aangebracht als het gaat om sporten. Normaal gesproken, moet ik niets van structuur hebben, maar in het geval van sporten blijkt het voor mij een absolute noodzaak. Zo heb ik tijdens de wintermaanden een abonnementje op de buurtsportschool. Geen hip gebeuren, maar gewoon simpelweg een zaal met apparaten waar in en op kunt klimmen. En dat is voldoende voor mij. Na m’n werk ren ik die sportschool binnen, eigen ik me een crosstrainer en vervolgens een hardloopband toe en sprint vervolgens weer, met een heel goed gevoel, naar buiten. Ik herinner me nog goed dat ik zat uit te hijgen in de kleedkamer en een lotgenoot me jaloers aankeek en verzuchtte: ‘Oh, jij bent al klaar….’. Leuk hè, dames, sporten...

In de zomermaanden ben ik buiten te vinden. Langs de Amstel, in het bos, over fietspaden, kortom overal waar je maar kunt rennen. En in een keer in de week op de atletiekbaan. Waar ik trouwens een watje ben: iedereen traint daar voor een top marathon tijd! Maar ik laat me niet gek maken en doe heel consequent mijn ding.

Wat ik alleen niet snap: waar is míjn endorfine?. Alle ‘echte’ sporters hoor ik er voortdurend praten, het stofje dat je lichaam aanmaakt waardoor sporten verslavend wordt en je van je lichaam ‘moet’ blijven sporten. Wat lijkt me dat fijn om niet iedere keer die eindeloze discussie met m’n lichaam aan te gaan als het weer mijn sportdag is.

Ik wacht nog steeds op dat stofje….

En dus trek ik vanavond m’n renkloffie maar weer aan en ga ik grassprieten tellen langs de Amstel…