Doelloos en desolaat voel ik me vanavond. Zomaar, zonder aankondiging of reden.

Ik trek mijn jas aan en ga naar buiten. Ruimte nodig. Diep adem ik de donkere lucht in en begin te lopen. Nergens heen.

Een leeg bierblikje kruist mijn pad en moet het ontgelden. De stilte van het duister wordt doorbroken wanneer het echoënd weg klettert. Zelfs het licht van de lantaarns dringt niet door de nacht in mijn hoofd.

Eenzaam met alleen mijn gedachten die eerder vijand zijn dan vriend.

Zomaar, zonder aankondiging of reden?
Niet helemaal.
Ik ben op zoek gegaan naar scherven van vroeger
en heb ze naast de splinters van vandaag gelegd.
Contrast!
Schril.

Het meisje van toen, de vrouw van nu.
Zorgeloos, naïef en lief, hard, cynisch en sceptisch.
Hoe kan het dat de onzekerheid van toen nooit is overgegaan in de zekerheid van nu?

Slenterend zoek ik mijn geheugen af. Langs de herinneringen die soms warm, soms ijskoud in mij naar boven komen. Herinneringen die de dag van vandaag hebben gemaakt. Zoekend naar het verlies van het kind en naar de volwassene in mezelf.
Waar zit je? Hoe gaat het? Wat doe je?

Grip, als los zand, ik houd het niet vast. Het glipt tussen mijn vingers door en valt in korrels op het heden. Het heden waar ik bij vlagen zo trots op ben maar waar iets mist van het toen. Het zijn! Het echte voelen. Niet altijd prettig, maar voortdurend echt!

Ik pak de scherven samen en voeg ze bij de splinters. Ik snijd mijn handen open. Voel het samenkomen tot in mijn wezen. Adem het donker in, zucht het licht uit en wandel terug naar huis.