Alice en Mattia zijn allebei getekend door een traumatische gebeurtenis uit hun jeugd. Alice moest al jong van haar vader op skiles, waar ze des te meer een hekel aan had omdat ze op de koude skipiste na een warm ontbijt haar blaas vaak niet onder controle had. Op een ochtend poepte ze zelfs haar skibroek vol en schaamde ze zich zo erg dat ze zich van de groep afwendde en zo snel mogelijk de piste af gleed. Daarbij brak ze haar been, waardoor ze altijd mank zou blijven lopen.

Mattia's jeugd werd overschaduwd door zijn verstandelijk gehandicapte tweelingzusje. Op een dag schaamde hij zich zo voor haar dat hij haar onderweg naar een feestje achterliet op een bank in het park. Twee uur later was ze verdwenen.

Mattia en Alice ontmoeten elkaar op de middelbare school. Alice leidt sinds haar skitrauma aan anorexia en Mattia snijdt af en toe in zijn eigen handen. Hun vriendschap ontwikkelt zich niet eenvoudig. Mattia is een hoogbegaafd buitenbeentje en Alice probeert wanhopig om bevriend te raken met de populairste meisjes van de klas. Ondertussen groeit ook haar nieuwsgierigheid voor de mysterieuze Mattia.

Ondanks dat ze niet veel met elkaar praten trekken Alice en Mattia veel samen op, ook als na de middelbare school Mattia wiskunde gaat studeren en Alice zich op fotografie stort.

De lovende kritieken over het schrijftalent van de jonge Italiaanse auteur zijn terecht - "een droomdebuut" citeert de kaft van het boek. Giordano is een uitstekende beschrijver van ongemakkelijke situaties en meer nog van de gedachtenkronkels van zijn personages. De uitwerking van de treurige karakters is geslaagd, en hun ingewikkelde relatie ook.

Maar wat het boek mist is een climax. De tragische spanning is af en toe om te snijden maar gaat uiteindelijk uit als een nachtkaars. Het is een verhaal dat volledig uit de hand zou kunnen lopen - maar dat gebeurt niet. Sommigen zouden dat misschien de kracht van het boek vinden maar ik vind het ronduit teleurstellend. Er had zoveel meer in het laatste deel gezeten.

Plotseling is het verhaal uit en blijft de lezer achter met onbeantwoorde vragen. Geen happy end, geen dramatische climax of een schrikbarende wending. Dat is jammer en wat mij betreft een gemiste kans. Daarom krijgt het boek van mij drie van de vijf roze kogels:

Bekijk alle logs van Suzan