Robbert Welagen heeft met 'Verre Vrienden' zijn derde roman afgeleverd. De eerste twee ontvingen lovende kritieken, waardoor de verwachtingen voor 'Verre Vrienden' hooggespannen waren. Nu moet ik toegeven dat ik 'Lipari' en 'Philippes middagen' niet heb gelezen en dus geen vergelijkingsmateriaal heb, maar 'Verre Vrienden' is een fascinerend mooi boek. Lees hier waarom je dit boek moet lezen.

1. Het verhaal.
Het plot lijkt niet bijster origineel. Man (Olivier Stuart) ziet vrouw (Eline Combier) op straat lopen en beseft zich dat zij het meisje is die ooit een zomer lang bij hem en zijn ouders heeft gelogeerd. Vlak na hun hernieuwde ontmoeting treft hij Eline dood aan. Gelukkig volgt er geen verhaal over het hoe en waarom, nee, Olivier neemt de lezer mee naar die ene zomer, die zomer waarin Eline bij hen thuis logeerde en hem 'wakker maakte'.

Eline is als zestienjarige erg serieus. Omdat ze hoogbegaafd is en gezegend met een fotografisch geheugen, heeft haar ietwat dictatoriale moeder hoge verwachtingen van haar enige kind. In de zomer dat ze bij de Stuarts logeert is het dan ook de bedoeling dat ze twaalf delen van de Winkler Prins encyclopediereeks uit haar hoofd leert. Als ze klaar is met de middelbare school, moet ze in Amerika of Parijs rechten of economie studeren en een Groot Leider worden. Eline geeft echter liever les aan de kinderen in de wijk over kunstgeschiedenis.

Olivier is daarentegen nogal kinds. Het liefst klimt hij in zijn groene pyjama in een eikenboom, waar niemand hem kan zien en hij dromerig tussen de takken en bladeren door de wereld bekijkt. Zijn wereld, de grote tuin bij zijn ouderlijk huis.

Als Eline een uitje naar het Louvre voor haar klasje organiseert, helpt Olivier haar. Daardoor krijgen ze eindelijk een band en de trip naar Parijs wordt voor Olivier een hoogtepunt om nooit te vergeten.

Geen buitenaardse wezens, geen eilanden die kunnen verdwijnen, simpelweg één zomer, tien jaar geleden, bijzonder mooi opgetekend door mijnheer Welagen.

2. De stijl.

Robbert Welagen volgde de Kunstacademie in Den Bosch, waar hij in 2004 afstudeerde met verhalen. Allicht daardoor is zijn schrijfstijl zo kunstig. Let op, kunstig en niet kunstmatig. Ook al is zijn taalgebruik bloemrijk en doorspekt met metaforen en vergelijkingen, het is nooit overdadig en er staat geen woord te veel. Bij sommige bloemrijke schrijvers krijg ik soms het idee dat ze met een synoniemenwoordenboek op schoot aan het schrijven zijn en doen zinnen heel gekunsteld aan.

In dit boek niet. Het komt heel natuurlijk over en leest erg prettig. Vooral de details die soms naar voren komen, maakt het dat je echt het idee hebt aanwezig te zijn bij het verhaal.

3. De sfeer

Door de mooie stijl waarin het verhaal geschreven is en hoe ook de omgeving wordt beschreven, lukt het Robbert Welagen heel goed om een bepaalde sfeer bij de lezer op te roepen. Exact dezelfde sfeer die Olivier -en bij vlagen Eline- de hele zomer lang ervaart. Dromerig, met een vleugje realisme, lome perfectie een gevoel waarvan je hoopt dat het bij je blijft, ook al heb je een klein beetje een onheilspellend gevoel. Dat laatste blijf je wegdrukken terwijl je je helemaal onderdompelt in de wereld van Eline en Olivier en de grootste Franse schilders uit de zeventiende en achttiende eeuw.

Al deze aspecten (plus alles wat ik niet kan vertellen omdat ik niet teveel wil verklappen) maken dit boek fascinerend mooi. Ik geef het dan ook vijf van de maximaal vijf roze kogels, omdat iedereen dit boek gelezen moet hebben.

Uitgeverij Nijgh & Van Ditmar
Augustus 2009
220 pagina's

Klik hier voor meer boekrecensies!

Bekijk alle logs van Judith