Een woordkunstenaar, ja dat ben je. En een ware pianovirtuoos. Met je mooie melodieën en tergende teksten wist je zo hopla, mijn hart binnen te banjeren. Bijna achteloos. Ik was speciaal, ik was anders, je had nooit eerder iemand zo als mij gekend, bemind en bewonderd. Onze discussies waren poëtisch, we hadden ècht contact, zelfs als je slechts oreerde. Dat is allemaal voorbij. Nu ben ik enkel nog een speeltje voor je. Oud en versleten, eenzaam achtergelaten in een hoek. Alleen als je je echt heel erg verveelt, geef je me blasé een tikje. En ik? Zelfs met al mijn trots en zelfrespect, sta te kwispelen, kwijlen en slijmen als een eenzame straathond die voor het eerst in weken achter zijn linkeroor gekriebeld wordt.

Daarom haat ik je. Ik weet dat het over is. Echt geloof me. Elke vezel in mijn lijf is zich er van bewust dat wat wij hadden, het mooiste ter wereld was en dat het voorbij is. Waarom is me nog steeds een raadsel, maar inmiddels heb ik me er bij neer gelegd. Af en toe droom ik stiekem weg bij een van de vele liedjes die volgens jou ècht het mooiste nummer ter wereld was en voel ik je gekriebel in mijn nek, je kussen op mijn oogleden en je pianovingers op mijn onderbuik. Een oude film, die ik al vaak heb gezien maar waar ik geen genoeg van kan krijgen. Een film, geen realiteit. Op mijn manier heb ik onze affaire helemaal verwerkt.

Ik kom je niet meer 'toevallig' tegen op straat, probeer niet meer via via te achterhalen waar je mee bezig bent (en met wie!) en kijk niet meer elke dag naar onze foto's. Ik heb het laten rusten.

Maar jij niet.

Af en toe krijg je het op je heupen en gooi je de mooiste teksten in mijn brievenbus. Waar ik dan enigszins terughoudend maar altijd uitgelaten met een klein sprankje hoop direct op reageer. Jij reageert dan ook weer, maar pas maanden later. Het erge is nog, dat ik het weet. Ik reageer binnen een week, jij laat me rustig een half jaar in onzekerheid. Daarom haat ik je. Jij mist het contact blijkbaar ook, maar met je bijna neurotische zelfbeheersing heb je er een spel van gemaakt. Daarom haat ik je.

Bij dezen beloof ik dan ook plechtig nooit meer op je brieven te reageren. Hoe mooi, hoe wonderlijk, hoe waar ze ook zijn, ik hoef het niet meer. Weken als een dolle hond naar de brievenbus rennen zodra deze kleppert om vervolgens teleurgesteld terug te lopen naar de bank en daar eenzaam jou te vervloeken. En als er dan plotsklaps wel iets van jouw hand bij zit, ben ik direct dweepziek en loop ik drie weken met mijn hoofd in de wolken tot ik me opeens weer besef dat jij -misschien- over een half jaar pas weer aan me denkt.

Van mij hoor je nooit meer iets. En daarom haat ik mezelf meer dan alle ellende in de wereld bij elkaar.

Bekijk alle logs van Mia