Het is zaterdagavond rond 11 uur en ik ben alleen thuis. Geen leuke activiteiten voor mij, ik ben druk aan het werk. Een onverwachte klop op de deur haalt me uit mijn concentratie. Ietwat gespannen loop ik de gang in, wie klopt er zo laat nog aan? Voor de deur een tienermeisje. "Er ligt een gewonde kat in de voortuin, is die van jullie?" Blij ren ik naar buiten, niet omdat ik kick op gewonde katten, maar wel op onverwachte avonturen en een kans om mijn altruïstische inborst te tonen. Ik Judith, de kattenredder.

Haar vriendinnetje zit naast de kat op mijn stoepje. Eigenlijk waren ze op zoek naar de kat van hun vriendin en toen kwamen ze deze tegen. Mank hinkte hij mijn tuin in, om daar klaaglijk te gaan liggen miauwen. Ze hebben hem een halsband om gedaan met een riempje er aan, oorspronkelijk van de kat waar ze naar op zoek zijn. Als een ware gewonde kattenexpert stap ik op het meisje en de kat af. "Waar is hij gewond?" (Ik heb mijn bril op, en blijkbaar kom ik dan erg experterig over) Het meisje legt uit dat hij aan de achterkant zo mank is dat hij half over de grond sleept.

Ik inspecteer mijn voortuin op bloed, maar vind niets. Voorzichtig voel ik aan zijn heupen en als ik zijn rechterheup aanraak, rolt hij over de grond en probeert me te krabben. Ik tik tegen mijn bril en spreek wijs "volgens mij heeft hij last van zijn rechterheup." De dames knikken zwijgend en proberen hem te paaien met brokjes (wederom oorspronkelijk bedoeld voor de vermiste kat van hun vriendin). Ik verordonneer ze te wachten terwijl ik binnen mijn mobiel pak. Op mijn mobieltje zoek ik snel de website van de plaatselijke dierenambulance op, terwijl mijn batterij dreigend piept. Snel toets ik het nummer, om vervolgens een schelle faxtoon te horen.

Een van de meisjes heeft blijkbaar vaker met de dierenambulance gebeld en vraagt of er geen 06-nummer op de site staat. Die staat er en zij krijgt direct een medewerker te pakken. Terwijl ze hem mijn adres geeft en de situatie uitlegt, buigen het andere meisje en ik ons nogmaals over de inmiddels zwaar gestreste kat. Kat is het blijkbaar zat, want hij sist en draait en van schrik laat het meisje de riem los.

Met een verbazingwekkende snelheid hopst de kat er vandoor, terwijl zijn achterlijf voor de helft over de grond sleept. Aan de overkant van het fietspad blijft de kat stil zitten en behoedzaam sluipen mijn mederedder en ik op hem af. Helaas paardrijlaars komt er een man met een hond aanlopen en weer spurt de kat er vandoor. De man vertelt ons dat die kat altijd zo loopt en we ons geen zorgen hoeven te maken. Gelukkig hangt de dierenambulancemeneer nog aan de lijn en geeft het meisje hem door dat hij niet hoeft te komen. Ondertussen kruipt de kat een dicht struikgewas in, met het riempje achter hem aan.

"Nu hangt 'ie zichzelf vast op in de bosjes." Zucht een van de meisjes beteuterd. "Ja, hoe krijgen we nu ooit dat riempje terug?" reageert haar vriendinnetje. "Als het hier begint te stinken kan je denk ik je riempje wel terugvinden." Geschokt kijken ze me aan. "Ik ga maar weer op huis aan, ik hoop dat jullie in elk geval die kat van je vriendin vinden." "Nou ja, zonder riempje krijgen we hem toch nooit mee naar huis."

En zo zijn er twee katten op achteruit gegaan, moest ik langer doorwerken én was m'n kopje thee koud geworden.

Verdulle.

Bekijk alle logs van Judith