Ik ben niet zo handig. Qua motoriek dan. Met andere dingen ben ik best wel handig. Maar motorisch gezien gaat het nog weleens mis. Ik werd vroeger met gym dus regelmatig als laatste gekozen (zielig!). En als ik dan iets deed kreeg ik vaker een basketball in mijn gezicht dan in de basket. Mensen die mij ooit een aanloop hebben zien nemen richting de trampoline zullen dat ook niet snel vergeten.

Gelukkig liggen de tijden van de gymles alweer ver achter mij en heb ik die motorische vaardigheden niet echt nodig als communicatiemedewerker (typen lukt nog wel). Uitzonderingen daargelaten.

Ik werk namelijk op een prima locatie vlakbij een mooie gracht. Bij mooi weer breng ik de lunch dus vaak door in de zon, aan de gracht.

Het wil nog weleens voorkomen dat meer mensen, zeg het hele kantoor, op het idee komt om aan de gracht te gaan lunchen. Dan is het dus vechten voor een plekje. Maar ook nu hadden wij (ik en mijn collega's) weer een mooi plekje gevonden, direct aan het water. Bungelend met je benen boven de gracht, een betere lunchplek is er niet.

Omdat ik in deze zonnige tijden vaak instappers draag en ik benen bungelend boven het water en loszittende instappers niet zo'n goede combi vind, trek ik mijn schoenen meestal uit. Zo ook deze keer.

En toen liet mijn motoriek mij in de steek.

Vraag me niet hoe, maar toen ik mijn ene schoen (mijn mooie, leren, zeegroene instapper uit Portugal) uittrok, kreeg ik het voor elkaar met mijn andere schoen achter een uitstekende steen op de kade te blijven hangen.
En toen viel mijn schoen dus, hopeleflop, als in slowmotion, de gracht in.

Dit soort dingen gaan altijd in slowmotion. Net zoals wanneer je aangereden wordt (heb ik helaas ook ervaring mee. Ik heb zooo'n goede motoriek). Je ziet dat het mis gaat, de schoen draait, stuitert en valt, en toch kun je niks meer doen, want ook je bewegingen gaan in slooooowwwwmotion.

Compleet in shock staarde ik de vallende schoen na.
Collega's (en dat waren er véél, zoals ik al zei, mooi weer, dus het was druk) slaakten collectief kreten van afschuw. Vervolgens bleven ze in opperste spanning toekijken, om te zien hoe dit verhaal zou aflopen.

Mijn schoen dobberde ondertussen half in en half op het vieze water van de gracht, helaas een paar meter buiten mijn bereik. Hulptroepen werden ingeschakeld en al snel werd er door een collega met Macgyver kwaliteiten druk gehengeld met een stok, in een poging mijn schoen te redden.

Het gehengel mocht uiteindelijk niet baten, langzaam verdween mijn schoen onderwater. Ik staarde hem na, luchtbelletjes dreven naar de oppervlakte. Daar ging 'ie… mijn schoen….Onderweg naar zijn zeemansgraf. Dapper gevochten, maar uiteindelijk de strijd gestaakt.

Voor mij restte niets anders dan semi-blootvoets terug te sukkelen naar kantoor.

Nog iedere dag kijk ik uit op de gracht. En elke keer weer kijk ik net iets langer dan ieder ander.
In de hoop een glimp op te vangen, van die mooie, Portugese, instapper.

Bekijk alle logs van Niké