Ik sms. Ik sms met een man. Al een tijd, iedere dag, minstens één. Minstens. We sms’en over van alles. Over leuke dingen. Ik vertel wat ik heb meegemaakt. En als ik niks heb meegemaakt, vertel ik dat ook. Hij vertelt mij in zijn sms’jes wat hij heeft gedaan. En ook wat zijn dochtertje en hij hebben ondernomen. En laat in de avond is er meestal nog een slaap lekker berichtje. Nee, gewoon, leuke sms’jes, geen seksueel getint gedoe. Alleen een kus. En dat is lief.

Op 18 mei opende ik mijn Gmail account. Deze open ik vrij weinig, omdat ik mijn hotmailadres al standaard gebruik. Ik had een nieuw bericht. Van hem. Over één van mijn columns. Complimenten. Dat was leuk. Ik besloot te antwoorden, alleen al om te vragen waar mijn Gmail account gelinkt stond. En om hem te bedanken voor zijn leuke mail. Zo begon een mailwisseling.

Op een moment gingen we over op sms’en. Geen idee wanneer. Maar dat begon. En dat was en is nog steeds erg leuk. Ik ken hem alleen van zijn sms’jes en van foto’s. Van voornamelijk erg sportieve foto’s. Met sportieve kleding. Op sportieve locaties. Veelal buiten. Op rotsen, op rivieren en in bossen. Op enge bruggen over wilde wateren. Zulke foto’s. Op Hyves. Ik heb dus een beeld van zijn gezicht, in de verte, of van opzij. Ik weet in welke kleding hij sportief doet. Maar ik heb geen idee wat hij normaal gesproken draagt. Wat voor soort type hij is. Naast sportief dan. ‘Doet dat er dan iets toe?’, hoor ik u denken. Nou ja. Soms wel. Laten we eerlijk blijven. Hij is dus sportief. En hij klimt. Op rotswanden. In de sneeuw. Daar waar hij op de foto’s hoog in de touwen hangt, zou men mij eerder beneden in een appartementje, voorzien van een sauna, met een boek aantreffen. Of in een stadje kilometers verderop, in een museum. Of schoenwinkel.

We hebben na, ik denk, wel meer dan honderd sms’jes, besloten dat we elkaar een keer gaan ontmoeten. Dat is leuk. En gek. Ook te gek! Laatst vroeg mijn text messaging meneer in een sms of ik over een uur iets te doen had. Die dag dan. Niet nu over een uur. Maar ik was niet thuis. Jammer. Ik hou namelijk wel van spontane-actie-mensen. En hij had een spontane actie.

Nu vraag ik me alleen iets af. Begrijp me niet verkeerd, ik wil deze man erg graag in het echt zien, maar ik vind het ook zo zonde als het na die ontmoeting ophoudt. Dan zijn er wellicht geen sms’jes meer over wat hij heeft gedaan, waar ik heb gegeten, en dat zijn dochter, moe van alle activiteiten, op bed ligt en hij een film aan het kijken is. Ja, noem me gestoord. Of suf. Maar ik vind dit zó leuk. En dat zou zo jammer zijn. En ik weet ook heus wel dat ik geen tien jaar door kan gaan met het sturen van tekst berichten. Ik denk dat mijn, tegen die tijd, man en kind(eren) dat ook een beetje raar zullen vinden: ‘Mama, zit je nou weer die man te sms’en over wat we vandaag gedaan hebben?’ Dat is best gek.

Dus. Ik ga mijn bijna drie maanden onbekende sms-man ontmoeten. En tot die tijd stuur ik hem gewoon nog wat berichten.

Zoals nu.

Bekijk alle logs van Marlease