Judith voelde zich vorige week gekwetst, door alle toestanden. Clichés en stereotypes worden heen en weer gegooid en de sfeer werd ietwat grimmig. Allicht daarom besluit Ollie het deze week over een andere boeg te gooien...

Judith in een vuilniszak. Hoogstens afgewerkt met een ceintuurtje. Ben ik nu zo slim, of ben jij nu zo dom? Zie je het niet, of wil je het niet zien? Of is het op een wel heel zieke manier hengelen naar complimentjes?

Lieve Judith, een vuilniszak zou je fantastisch staan. Dat is het hele eieren eten. Ik zal het in eerste instantie toch moeten hebben van je benen? Van dat dat spannende haar dat een balletuitvoering op de golven van de wind maakt? Aanspreken lukt niet. Ja, je neusgaten zijn aanspreekbaar, omdat je gerechte schouders je voorgevel naar voren drukt en het lijkt alsof je met een air van 'zie mij eens onbereikbaar zijn' door de stad loopt. Zie je het niet, of wil je het niet zien?

Prachtige benen – want die heb je Judith, goddelijk, echt – die ritmisch de straatklinkers kussen. Beelden waar je voorbij loopt en je haast in slowmotion over je schouder naar achter kijkt om nog even een blik achter te laten die evengoed kan doden als doen blozen. Een ´lekkere´ man sla je niet aan de haak wanneer je met je fraaie boezem – want die heb je Judith, goddelijk, echt – de persoonlijke zone van je slachtoffer penetreert. Of je moet uit zijn op zijn bundles of joy. Is dat wat je wilt? Een speeltje voor in bed en die ene vriend voor een goed gesprek?

Hoe kan ik ooit bij je binnenkomen wanneer je het gevecht aangaat met vrouwen die by far geen competitie voor je zijn? Wandelende uitgerangeerde hobbezakken versus dat, sja, dat hemelse lijf? Waarom je willen bewijzen tegenover levende modepopjes waarbij je bij de tweede blik nog twijfelt of er geen Duracell-batterij in zit? Hoe ongelijk is de strijd met de eigen sekse, wanneer deze zich verbergt achter een tijgerprint, een DB of Gucci-tas en een laag plamuur dat elke vorm van mimiek dicht smeert in een gezicht dat niets liever wil dan een keer op een fatsoenlijke manier te worden aangesproken? Judith dat is toch geen competitie voor jou? Wees eerlijk.

Wist jij met jouw ogen het firmament doet exploderen met het mooiste inferno ooit als gevolg? Dat jouw lippen de sleutel zijn van de grootste stilte waarin het meest wordt gezegd. Dat jouw haren als manen dansen bij de ondergaande zon, in een gebied nog onherbergzamer dan de meest spannende krochten in jouw prachtige ziel en dat je als een leeuwin getemd moet worden door tijd, liefde en de juiste man om je dat te geven. Waardoor je je wapens van de eeuwige strijd die 'vrouw zijn' heet kan neerleggen.

Zij die dat niet zien -en nooit zullen zien- zijn zij met te veel plamuur in het gezicht of zij die hun spierbundels staan te bewonderen in de spiegeling van de etalage. Dus, lieve Judith, flaneer alsjeblieft in een vuilniszak door de duurste winkelstraten. Het maakt je enkel unieker dan je al bent, en ik kijk er wel doorheen.