Vrijwel altijd reis ik met mijn auto. En dus ook met mijn eigen muziek, zonder andere muzieksoorten die mij storen. Met het raam open als ik het warm heb. En het raam dicht wanneer het koud is. Niemand anders die dat voor mij bepaalt. Heerlijk. Ik en de snelweg. Beste vrienden. Maar onlangs heb ik me laten verleiden tot een kennismaking met het openbaar vervoer. Net een date. Maar dan spannender!

Met de trein naar Amsterdam. Met de stoptrein. Ik moest eruit bij Amsterdam Amstel. Dat was mijn eerste date met de trein. En ook mijn eerste date bij Amsterdam Amstel. Een kaartje kopen is al een heel avontuur. Bij de kaartjesverkoopautomaat. Op een scherm moest ik de beginletters intoetsen van de stad waar ik heen wilde, heel snel, anders dacht het ding dat ik naar een andere bestemming wilde.
Ik reis vandaag. Ik reis tweede klas. Ik wil ook terug. Ik wil betalen. Ik wil betalen met mijn pinpas. Voer uw pas in. Pas ongeschikt. Ik had zojuist nog behoorlijk wat proviand gekocht voor de lange tocht, dus ik wist dat mijn pinpas prima in orde was. De kaartjesverkoopautomaat dacht hier heel anders over. Alle stappen opnieuw. En ook dat ging niet goed.

Een loket zoeken op een opengebroken station is in praktijk lastiger dan gedacht. Vooral op hoge hakken. Ik bleef in alle amateuristisch gebouwde trapdelen, die naar het loket leidden, steken. Zes loketten naast elkaar, waarvan één bezet. Ik liep naar een grijzige mevrouw, zij zou mij snel helpen, mijn trein stond op punt van vertekken. ‘Hallo mevrouw, ik moet naar Amsterdam Amstel en de trein vertrekt zo, maar de kaartjesverkoopautomaat heeft ruzie met mijn pinpas. Mag ik een kaartje bij u kopen?’ ‘U moet bij de ingang van het loketgebouw een nummertje trekken’, was haar antwoord. Huh? Er was toch verder niemand en de mevrouw wist nu toch wat ik wilde? Zuchtend, steunend en kreunend, ja ik haalde alles uit mijn spreekwoordelijke kast, liep ik naar de electronische nummertjestrekautomaat.

Twee keuzes: ‘Nationaal reizen’ en ‘Internationaal reizen’. Ik werd serieus teruggestuurd om nogmaals, maar dan via een papiertje, aan te geven of ik naar het buitenland wilde of in het binnenland wilde blijven. Gezien een eerdere date naar het buitenland, besloot ik alleen nog aan binnenlandse dates te doen. Loket twee vertoonde mijn nummer. Weer bij die mevrouw! Ik heb haar nog om het nut gevraagd van het nummertje wat ik moest halen. Het doel. De functie. ‘Het waarom’. Maar ze beantwoordde mijn vraag met: ‘Enkele reis of retour?’ Via allerlei verlaten loopbruggen over de sporen bereikte ik uiteindelijk het spoor waar mijn trein klaarstond.

Mijn volgende reis was weer naar Amsterdam Amstel. Deze keer niet voor een date. Daar kwam ik inmiddels al niet meer. Deze keer moest ik er zijn voor een cursus. Ik reisde vanaf Rotterdam Alexander. Dat is handig. Een vriendin die daar in de buurt werkt, bracht me naar het station. Dus ik hoefde niet eerst met de tram naar het Centraal Station. Ik heb overigens wel een OV-Chipkaart. Die snap ik sinds kort ook. Angstvallig hou ik deze altijd in mijn hand gedurende de gehele tramrit, omdat ik als de dood ben dat ik vergeet uit te checken. Ook al is dat paniek om vier euro. Paniek om niks dus. Goed. De heenweg ging prima. De dag was leuk, het eten op het terras nog leuker en de treinreis terug afschuwelijk. Onweer en bliksem. Letterlijk. Deze bliksem zorgde voor een inslag op het treintraject waar mijn beeldige treintje de weg naar mijn stadje weer zou vinden. De bliksem zorgde ervoor dat ik om acht uur met een metro naar Amsterdam Centraal moest. Een metro met het uiterlijk en innerlijk van een exemplaar uit foute misdaadfilms.

Er reden geen treinen naar Rotterdam. We moesten via Den Haag reizen. In Den Haag hebben we gewacht. En gewacht. Mijn collega nam de stoptrein. Ik de sneltrein. In de sneltrein zat een man. Hij lachte. Hij zocht flirterig contact. Nu flirt ik altijd wel gezellig terug en vervolgens praat ik over van alles en nog wat, maar door de vreselijke wereldreis, die inmiddels al ruim twee en een half uur duurde, had ik zelfs geen oog meer voor deze meneer die in Delft de trein heeft verlaten. Leuke man overigens. Zonde. Achteraf. Eindelijk hoorde ik een vrouwenstem roepen: ‘Station Rotterdam’. Als een overlevende van een oorlog, sprong ik juichend naar buiten. Daar heb ik twintig minuten gewacht op de tram. In de tram werd gevochten. Dat was spannend. En eng. En bizar. Na drie uur en een kwartier reistijd van Amsterdam naar Rotterdam stak ik uiteindelijk de sleutel in het slot van mijn voordeur en wist ik het zeker:

Ik hou zo verdomd veel van mijn auto!

Bekijk alle logs van Marlease