Ik moest mezelf even knijpen.
Check. Ik ben wakker.

Alleen m'n wiel stond er nog. En het slot. Dat dan weer wel.
De rest van mijn fiets was weg.

M'n fiets was gejat. Zomaar, alsof het niets is. Maar dat is het wel. En het doet pijn, veel pijn.
Het was wel mijn fiets. Waar ik hard voor heb gewerkt. Blijf er dan vanaf.

Mijn eerste,echte grote mensen fiets. Geen tweedehandsje, geen rare kleurencombinaties op het frame, geen ellendige hoop ijzer. Nee, het was (of is. Hij is misschien niet meer bij mij, maar leeft vast ergens verder. Gekocht van een junk door iemand zonder geweten) een mooie omafiets.

Groen met zwart. En een fijn zadel. Hij fietste heerlijk, zoefde over het asfalt. De uitgave was groot, maar het fietsplezier nog veel groter. Zelfs achteropzitten was bij dit exemplaar fijn, begreep ik van passagiers.

Toen was er dat feestje, in het centrum van Utrecht. De fietsenstallingen puilden uit, de lantaarnpalen waren bezet. Dus propte ik mijn fiets in het laatste vrije plekje dat ik zag. Het voorwiel bevestigde ik met het zware, rode slot, aan de stalling.

Het feestje was leuk, er werden marshmallows geroosterd op het dakterras met uitzicht op de Dom, de drank vloeide rijkelijk. Rond twee uur hield ik het voor gezien, ik moest weer vroeg op de volgende ochtend. Trots op mijn lage drankinname werd ik blij van het vooruitzicht snel thuis te zijn. Op tijd naar bed en morgen geen kater, het leven kan soms zo simpel zijn.

Totdat je dan je fiets weer wilt pakken. Ik scande de stalling af op zoek naar mijn fiets. Ik spotte het grote, rode slot en mijn voorwiel. Helaas was dat bij nader inzien ook het enige dat er nog te zien viel.

Het frame was er af geschroefd. Even twijfelde ik. Dat kan toch niet? Is. Echt. Het hele frame…..
Ja dus. Het gebeurt mensen. Frames worden losgeschroefd. Middenin de stad, middenin drukke straten. Iedereen die het ziet, niemand die iets doet. En voor je het weet sta je om twee uur 's nachts met enkel een voorwiel en slot, op straat.

Met stoom uit mijn oren ben ik op hoge snelheid en toevallige passanten (die er verder ook niet zo heel veel aan konden doen, bij deze nog sorry) vuile blikken toewerpend naar huis gestampt.

De volgende dag heb ik maar meteen een nieuwe fiets gekocht. Ik kan nou eenmaal niet zonder. Dag zuurverdiende spaarcentjes.

Ik vraag me af waar mijn fiets nu is. Wie er op fietst. Of mijn fiets door een zwerver is meegenomen of een gehaaide handelaar.

Misschien heeft 'ie dan ook nog wat aan het voorwiel. Die staat namelijk eenzaam in mijn berging. Af te halen in ruil voor een nieuwe fiets.

Bekijk alle logs van Niké