Mijn oren moeten liegen, want ik hoor mijn naam. Iedereen klapt en juicht en ik loop compleet beduusd het podium op. Met trillende handen accepteer ik mijn prijs en met moeite slik ik een enorme brok emotie door. "Thank you. Thank you so much. Can you imagine, just two years ago I was working for an insurance company and now I'm standing here, with the Oscar for best original screenplay. I'm overwhelmed, even though I am a writer, there are no words to describe what I feel right now. Thank you." Terwijl de zaal joelt en klapt, loop ik het podium af. Met mijn Oscar.

Niet echt natuurlijk, maar in een van mijn meest recente dagdromen. Ik dagdroom graag en vaak. Al is het niet zozeer iets wat ik 'doe', het is meer iets wat me 'overkomt'. Het is niet zo dat ik ergens ga zitten om vervolgens te bedenken waar ik over ga dagdromen, neen, ik ben ergens, doe iets, en plots ben ik heel ergens anders. Ik vind het erg fijn, maar heeft het ook nut?

Onlangs las ik een boek en daarin werd me ten zeerste afgeraden te dagdromen. Volgens de schrijvers zijn dagdromen tijdverspilling en leveren ze alleen maar teleurstelling op. Omdat het echte leven het toch nooit haalt bij je dagdromen, leef je in een continue deceptie. In het tijdrovende aspect kan ik me wel vinden, soms moet ik mezelf echt dwingen me te focussen op waar ik mee bezig ben, in plaats van mijn blijkbaar grenzeloze fantasie los te laten gaan. Dat dagdromen alleen maar voor decepties zorgen, ben ik het niet mee eens.

De kans is inderdaad klein dat ik ooit een Oscar win, maar juist mijn dagdromen stimuleren me om steeds beter mijn best te doen en steeds een stap extra te zetten. Nu moet ik ook eerlijk toegeven dat niet al mijn dagdromen zo megalomaan zijn als bovenstaande, vaak zijn mijn dagdromen wat simpeler. Zo had ik onlangs een dodelijk saaie vergadering. Nog voor ik het door had, zat ik opeen op het strand van Corfu, met mijn voeten in het water. Mijn collega's liepen na afloop slap en versuft de kamer uit, terwijl ik helemaal helder en blij naar buiten kwam. En ik weet zeker dat de rest ook niet heeft geluisterd naar de 'zeer interessante' discussie.

Tijdens het stofzuigen ben ik op de presentatie van mijn debuutroman, als ik op de trein wacht loopt Haruki Murakami plotsklaps langs en biedt na een geanimeerd gesprek aan mijn mentor te worden en tijdens het tanden poetsen kom ik mijn stomme ex tegen die met tranen in zijn ogen zijn excuses aanbiedt voor zijn belachelijke gedrag. Ik vergeef hem, want zo ben ik blijkbaar, in mijn dagdromen. Ik verzin het niet, het is *poef* zomaar in mijn hoofd. Dagdromen hoeft dus niet tijdrovend te zijn, mits je het doet tijdens hersenloze klussen als het huishouden en forenzen.

Je kan dagdromen beschouwen als een vorm van escapisme, of het juist gebruiken als stimulans om alles uit het leven te halen wat je er uit wilt halen. Daarom ben ik van mening dat dagdromen wel degelijk nut heeft en ben ik erg benieuwd naar jullie dagdromen, én het nut daarvan.

Bekijk alle logs van Judith