Jullie hebben al eerder kunnen lezen dat ik een zwak heb voor Scandinavische landen. Mijn collega Judith is zelfs ronduit verslaafd aan Zweden. Een bezoek aan IJsland staat al lang op mijn verlanglijstje. Zaterdag was ik er twee uur en ik ben nu al fan van dit land.

Ik had de goedkoopste vlucht geboekt van Amsterdam naar Boston, waar ik moest zijn voor een conferentie. Ik zou overstappen in Kevlavik, IJsland. In juli is Schiphol een hel: zenuwachtige Nederlandse gezinnen met karren vol koffers in lange rijen voor balies met chagrijnige vliegveldstewardessen. Ik had deze ervaring al eerder toen ik in juli 2007 naar Gothenburg vloog en mijn trein twee uur vertraging had. Ik kwam aan op Schiphol terwijl mijn incheckbalie al gesloten was en ik, naïef, dacht dat mijn Scandinavische luchtvaartmaatchappij mij wel even rustig zou helpen. Tot ik aankwam in de stervensdrukke vertrekhal en al mijn hoop vervloog. Toen had ik het geluk dat mijn vlucht anderhalf uur vertraagd was en konden ze me op het nippertje nog binenkrijgen; nu zou me dat niet nog eens gebeuren.

Dus ik was ruim op tijd op Schiphol en was zo goed mentaal voorbereid op grote drukte dat ik nonchalant aansloot in een lange rij Nederlandse gezinnen met North Face-jassen; dit was immers de rij voor de Scandinavische bestemmingen. De economy class bleek vol en als alleenreizende kreeg ik een plekje in de business class. Dat begon goed.

Stipt op tijd kwamen wij aan in Kevlavik. Deze kant van IJsland is een rotswoestijn, er was vanuit de lucht geen stad of dorp te bekennen. Ik had heerlijk liggen slapen in de eersteklasstoelen dus een beetje verdwaasd liep ik de aankomsthal in, de stroom passagiers achterna. Poortje, deur, poortje, trap... Hé, waar is nu ineens het bord naar de overstaphal gebleven? Ik had per ongeluk de uitgang van het vliegveld genomen in plaats van de deur naar de overstap en stond nu buiten.

Buiten in de frisse IJslandse lucht. Wat was het hier fijn! Er stond een prettig zeewindje, de zon scheen en voor mijn voeten lag een groot grasveld met verspreid erop wat wachtende reizigers. Ik aarzelde niet maar plofte neer in het gras en haalde een tijdschrift uit mijn tas. Dit was een bonusvakantie!

Er was één nadeel: doordat ik nu buiten stond, moest ik weer door alle controles om in de vertrekhal te komen. Dat betekende aansluiten in zigzagrijen naar Eftelingmodel, jas uit, sjaal af, zakken leeg, laptop openklappen, toiletspullen uitstallen - kortom, de uitkleedsessie zoals je die kent van alle vliegvelden. Ik nam dit voor lief na mijn korte vakantie op IJsland, vooral toen ik zag hoeveel rustiger het in deze controleruimte was dan op Schiphol. Er waren minder mensen, maar er was vooral heel veel minder stress. De beambte glimlachte vriendelijk tegen mij, de fouilleerambtenaren stonden rustig met elkaar te keuvelen en ik kreeg alle tijd om al mijn spullen weer terug te stoppen en om te hangen.

Ook de vertrekhal was een oase van licht en rust. Niet dat er weinig mensen waren; het zat er goed vol. Maar er was geen lawaai, er was voldoende ruimte voor iedereen om te zitten en er werd niet gevochten om tijdschriften in overvolle winkels. Hier wachtte ik rustig twintig minuten totdat het tijd was om naar mijn gate te gaan.

IJsland heeft mij overtuigd: wat een fantastisch land.

Bekijk alle logs van Suzan