Het is weer zover: het afdelingsuitjesseizoen is aangebroken. Ik ken mensen die hun uiterste best doen om het jaarlijkse uitje met collega's te ontlopen. Dat geldt zeker niet voor mij! Ondanks dat ik geen schaar kan vasthouden en geen bal kan vangen vind ik fröbelen en buitensporten met collega's namelijk erg fijn. De afgelopen jaren gingen wij trommelen en tandem-rijden, vliegers bouwen en vliegers oplaten, ringwerpen en steppen. Gelukkig werd ook dit jaar aan mijn hoge verwachtingen voldaan met een toernooitje boerengolf en een Bob Ross-workshop.

De lezers die niet bekend zijn met het concept boerengolf raad ik aan om hier wat plaatjes te bekijken. Denk aan een golfbaan, vervang de gladde greens door hobbelig boerengrasland, de club door een houten stok met aan het uiteinde een houten klomp, en de golfbal door een kleine, zacht opgeblazen voetbal. Dat is boerengolf.

Ik liep dus een ochtend door een weiland te banjeren met mijn collega's, wat erg vermakelijk was, ondanks dat ik een sloot vol kroos, water en modder aanzag voor een droge greppel en mijn witte sneakers verpestte. Na de lunch in het park was het tijd voor het creatieve deel van de dag: een workshop schilderen volgens de technieken van Bob Ross. De workshop werd geleid door een "Gecertificeerd Bob Ross schilderinstructeur", die naast deze kwalificatie op zijn visitekaartje de spreuk "the Joy of Painting", een foto van zichzelf en een pastelkleurige achtergrond had geprint.

Vijfenvijftig schildersezels en vijfenvijftig overenthousiaste nerds met plastic schorten in een gymzaal onder de leiding van twee gecertificeerde instructeurs: dat móet wel een succes worden. De instructeurs hadden enige moeite om de meute te bedwingen maar kregen ons na een minuut of tien zo ver dat we allemaal ons witte doek volledig insmeerden met 'liquid white'. Net als Bob Ross. Daarna namen we wat oranje en kwasten mooi zonlicht in de bovenste helft van ons doek, inclusief weerspiegeling op het nog niet geschilderde water.

Natuurlijk zou ons schilderij een lieflijk landschap met vriendelijke boompjes worden. De gecertificeerde instructeur had nog wel gewaarschuwd dat gezien de grote groep en de beperkte tijd de te schilderen opdracht vereenvoudigd moest worden. Sommige van mijn collega's hadden daar geen boodschap aan en gingen zeer creatief te werk: ik zag besneeuwde bergtoppen in de plaats van idyllische heuvels, velden vol bloemen in plaats van gras en hier en daar wat fauna. De instructeur dacht daar het zijne van: "Hmm, ja, zo kan het ook ja. Ach het is jouw wereld toch?", ondertussen denkend aan meester Ross die zich omdraaide in zijn graf.

Ik hield me natuurlijk strikt aan de opdracht (uiteraard geen gebrek aan creativiteit, dat moge duidelijk zijn) en deed erg mijn best op mijn plaatje. Het resultaat mag er wezen:

Bekijk alle logs van Suzan