Ik wist het al jaren. Ik wist al jaren wat ik wilde worden. Het was mijn ultieme droom om in een camouflage-uniform door de modder te kruipen en voor reddingsmissies naar het buitenland te gaan. De actie en het feit dat ik iets goeds zou doen, sprak me aan. Ik wist het al jaren… Ik word een legerchick.

Legerchick is eigenlijk niet het goede woord. Ik wilde landmachtofficier worden. Eerst niet. Eerst wilde ik vlieger worden bij de luchtmacht. Maar ik draag lenzen, dus dat verhaaltje ging sowieso niet door. Ik vond het niet zo erg. Landmachtofficier was ook vet.

Ik ging naar de open dag op de KMA. Het was alsof ik thuiskwam. Ik zag mezelf al helemaal rondlopen tussen de gespierde mannen en vrouwen in groen-bruine pakjes. Ja, nu was het helemaal zeker.
Ik word officier bij de landmacht.

Ik begon te trainen. Vijf keer in de week ging ik sporten om mijn conditie en kracht te verbeteren. Ik wist waarvoor ik het deed en wist me daarom elke dag weer naar de sportschool te slepen. Mijn spiermassa nam toe. Mijn conditie ging omhoog. Resultaten! Yes!

Mijn decaan vroeg naar de vorderingen. ‘Alles gaat super! Die keuring gaat zeker lukken’. Toch zei ze dat ik maar naar een andere carriére moest uitkijken voor het geval dat ik afgekeurd zou worden. Ik deed het niet. Mijn droom was mijn droom, en daar kwam niets tussen.

Toch wilde ik weten hoe het met mijn ogen zou gaan. Ze zijn slecht. Ik heb -10 aan beide kanten. Maar met lenzen zie ik net zo goed als ieder ander persoon. Toch zou ik contactlensimplantaten nemen, want dat gekloot met kleine glazen lenzen in de buitenlucht leek me geen goed plan. Ik stuurde een mailtje naar defensie met de vraag of het mogelijk was om me tijdens de opleiding te laten opereren.

Het antwoord was dodelijk….

‘Sorry mevrouw, u komt niet in aanmerking om aan de KMA te studeren. Uw ogen zijn te slecht en mensen met contactlensimplantaten worden bij ons niet toegelaten’

Boem… mijn droom lag in duigen. Geen KMA, geen legeruniform, geen reddingsmissie in het buitenland.

…

Afgelopen week heb ik een militaire diploma-uitreiking gehad. Niet van mijzelf maar van mijn broertje. Aangezien ik thuis ongeveer vijf jaar onophoudelijk over het leger heb liggen praten, heb ik mijn broertje onbewust doen inzien dat het een perfecte en ideale baan is. Hij heeft zijn oriëntatiejaar dan ook met vlag en wimpel gehaald.

Ja… een beetje jaloers ben ik wel. Maar boven alles ben ik trots. Heel trots.

Bekijk alle logs van Carliño