De plek waar de streepjesoverhemden zich verzamelen. Waar vadsige studenten met een clubgenootje van een hockeygenootje van een dispuutgenootje van een huisgenootje lekker liggen te krikken.
En het hele huis meegeniet.

De plek waar schoonmaakroosters keurig op de wc-deur hangen en vervolgens volledig worden genegeerd, de vuilniszakken op het balkon zich opstapelen (he, maden. Waar komen die nou vandaan?) en de afwas uitgroeit tot een berg van aanzienlijk formaat.

'Studentenhuis uit de gratie', lees ik in de Volkskrant. Nah!

Het einde van het studentenhuis? Ik kan het me haast niet voorstellen. De bakermat van de Nederlandse samenleving. De Heilige Graal van programma's als 'Hoe schoon is jouw huis' en 'Hoe schoon is jouw eten'. Of zoiets.

Ik had het niet willen missen.

Zo woonde ik een tijd in een 'studentenhuis' dat qua ligging verdacht veel weg had van een Center Parcs huisje.
Het lag namelijk aan een meer.
Ja echt, een meer.

Het lag helaas ook aan de rand van de stad en dat was dus voor iedereen véél te ver. "Helemaal naar jou toekomen? Jeeeej, dat is zó ver! Kunnen we niet gewoon bij mij afspreken?" Ik heb nog nooit zo weinig vrienden op bezoek gehad als in die periode.

Daarnaast was het huis ook nog eens ongelofelijk ranzig (hielp ook niet bij het trekken van bezoekers). Afwas van drie weken geleden, kattenbakkorrels tot in het doucheputje ( ideaal, katten in een studentenhuis) en plakkerige vuilafzetting tot het plafond.

Niet veel later woonde ik op een betere locatie, in een lekker schoon (voor studentenbegrippen dan, maar ik was al heel blij) meidenhuis. Gezellig (ja!) 's middags een kopje thee uit onze Blond mokken,
's avonds samen eten en dan gezellig (jaaaaaa, gezéllig!) America's Next Top Model kijken.

Samen naar de kroeg en ook samen weer naar huis. Het schepte echt een enorme band als je dan, samen (ja!), de achterlijke steile trap in ons huis moest beklimmen. Want geloof me, die was stijl. In combinatie met het oude versleten tapijtje dat er op lag is het werkelijk een wonder dat we allemaal nog leven.

Het huis zelf had naast de bizarre trap sowieso een hoog Pippi Langkous gehalte. Epilepsie opwekkende kleurtjes op de muur (roze, oranje, paars en rood, kan best), een douche in de keuken, muizenlijken achter de koelkast en een afvoerputje in de keuken waar op wonderlijke wijze onkruid uit groeide.
De douche was overigens wel mijn persoonlijke favoriet, vooral tijdens hospiteeravonden.

"En dit is de douche."
"Sorry? We staan nu toch in de keuken?"
"Klopt! De douche zit hier, naast de koelkast. Heel handig. Kun je tijdens het douchen zo je ontbijt klaarzetten."
"....."

Studentenhuis uit de gratie?
Laat het niet waar zijn.

Bekijk alle logs van Niké