Toen ik nog grootouders had, vond ik ze niet bijster interessant. Je kon niet met ze spelen en de bezoekjes voelden toch altijd een beetje als een verplichting. Ik ben al jaren grootouderloos en ervaar dat nu pas als een gemis. Ik ben namelijk gefascineerd door oude mensen, voornamelijk doordat ze in een compleet andere tijd leefden dan wij nu. Daarnaast vind ik ook de ouderdom en alle veranderingen die daarbij horen razend interessant, maar ik heb geen grootouders die ik lastig kan vallen met mijn nieuwsgierige vragen. Daarom leek het boek 'Goed oud' van Diana Athill me dan ook reuze interessant.

Geboren in 1917 en nog steeds springlevend heeft ze vorig jaar 'Somewhere Towards the End' geschreven -dit jaar vertaald als 'Goed oud'- een autobiografie over ouder worden. Ze heeft als redacteur met grootse schrijvers gewerkt (onder andere John Updike, Simone de Beauvoir en Norman Mailer), is overtuigd atheïst, gelooft niet in het huwelijk en is gewenst kinderloos. Kortom, een interessante dame die ongetwijfeld leuke dingen te melden heeft over ouderdom.

Helaas valt dat in mijn ogen ietwat tegen. Athill is een leuke, eerlijke vrouw, met gevoel voor humor. Maar waar ik dacht een boek te lezen over de voor- en nadelen van ouderdom, lijkt het een onsamenhangend samenraapseltje van de herinneringen van een oude vrouw. Sommige van die herinneringen zijn erg vermakelijk om te lezen, bij andere stukken haakte ik compleet af. Allicht komt dat ook door de vertaling, het is knap lastig om dat typische Britse cynisme zo te vertalen dat het grappig blijft.

Op de voorkant van het boek staat een lyrische recensie van de New York Times; "Athill zet alle ontberingen van ouderdom op een rij, terwijl ze ons tegelijkertijd laat zien hoeveel plezier je uit een fysiek minder mobiel leven kunt putten, plezier dat maar al te vaak uit onverwachte hoek komt."

Dat aspect heb ik dus een beetje gemist in het boek, maar het kan natuurlijk ook zo zijn dat de recensent van de NY Times gewoon een veel betere lezer en recensent is dan ik.

Wel heb ik na het lezen van dit boek een zwak gekregen voor Diana Athill, het is een opmerkelijke vrouw, onconventioneel en pijnlijk eerlijk. Daarom krijgt dit boek alsnog drie van de vijf roze kogels.

Uitgeverij Nijgh & Van Ditmar
223 pagina's
2009

Bekijk alle logs van Judith