De afgelopen tien jaar hebben mijn ouders een soort knipperlichtrelatie gehad. Ze zijn echt zo’n typisch geval van niet met en niet zonder elkaar kunnen. Ongeveer twee jaar geleden leek het definitief ‘zonder elkaar’ te worden en zijn ze officieel gescheiden. Tot voor kort hadden ze zelfs helemaal geen contact. Heel a-relaxed natuurlijk maar aan de andere kant ook wel een opluchting omdat er eindelijk duidelijkheid was.

Maar - suprise suprise - ze zijn weer bij elkaar! Ongeveer van de een op de andere dag zijn ze van non-communicatie naar een happy couple geswitcht. Blijkbaar reed mijn vader regelmatig langs mijn moeder huis. Tijdens die ritjes zagen ze elkaar nooit, totdat mijn moeder in de tuin stond te harken. Mijn vader zette zijn auto stil en na een goed gesprek hebben ze toch weer besloten bij elkaar te komen. Sindsdien zijn ze weer helemaal happy samen en waren er zelfs plannen om opnieuw te trouwen. Gelukkig zijn ze daar vanaf gestapt (het idee van mijn moeder in een witte jurk kon ik toch niet helemaal aan).

Nou ben ik zelf ook nog niet aan trouwen toe, maar heb ik wel net een samenlevingscontract getekend. Ik grapte dat dat eigenlijk hetzelfde is als trouwen, maar dan zonder het feest, de witte jurk en de ring. En wat doet mijn lieve vriend… hij koopt een prachtige Swarovski ring voor mij om onze officiële affectieve relatie (zoals dat zo mooi in het contract staat) te bezegelen.

Ach wie wil er dan nog trouwen!? Vooral als één op de drie huwelijken op een scheiding uitloopt. Doe mij maar een samenlevingscontract inclusief mooie ring!

Bekijk alle logs van Alice