Gisteren leefde ze nog, ze voelde zich niet zo lekker, even later lag ze na een hartaanval en een herseninfarct in coma, nu is ze dood.

Afgelopen dagen was het bloedheet, wel boven de 35ºC. Vandaag was het een stuk koeler. Een verfrissende bries kwam door het openstaande raam naar binnen, terwijl ik achter mijn computer zat te werken. De vogels, die afgelopen dagen verlamd waren door de hitte en ver te zoeken waren, fluiten vandaag vrolijk en druk. De grote roze en dieppaarse bloemen op mijn balkon hebben hun hoofdjes weer moedig opgericht. Wat een mooie dag eigenlijk, was het niet dat Helena vandaag gestorven is.

Ik kan haar huis net niet zien vanaf mijn balkon. Maar ik voel het verdriet dat om de hoek van de straat ook mijn hart binnenstroomt. Ik kende haar eigenlijk niet zo goed. Maar wanneer de dood je raakt, dan raakt hij je diep. Ik heb de bloedrode en bloedmooie sjaal die ze me met kerst cadeau heeft gedaan uit de kast gehaald. Het is nog steeds zo rond de 27ºC, maar ik heb hem warm om mijn hals gewikkeld. Ik ruik eraan alsof ik daardoor dichter bij haar kan zijn. Ik kende haar eigenlijk helemaal niet zo goed. Maar dat zij aan mij dacht met kerst, als de nieuwe vriendin van haar neefje, is voor mij genoeg. Er zijn maar weinig mensen, waar ik me tijdens een eerste ontmoeting meteen bij op mijn gemak voel. Helena was zo iemand. Ik had helemaal geen kerstcadeautje voor haar.

Hoe vaak heb ik haar gesproken, drie, vier keer, misschien. Gewoon een ´Hallo, alles goed?´ op de markt of ´Wat een lekker weertje hè vandaag´ in het park. Maar het was nooit een zomaar beleefd ´goede dag´, het was een ´goede dag´ omdat het een goede dag was. Vandaag is niet zo´n goede dag. Ze was pas 44. Ik vond dit geen goede dag voor haar. Ik wilde haar nog ontelbare goede dagen toewensen samen met haar familie. Ze laat haar man, haar zoontje van 10 en haar dochter van 20 achter.

Morgen wordt ze begraven. Ik vind begrafenissen akelig en zeker Portugese begrafenissen. Als iemand doodgaat wordt diegene meteen binnen 24 uur begraven. Geen zorgvuldig samengestelde dienst met een persoonlijk noot. Nee, er worden wat standaard gebedjes opgezegd. De kist wordt op een gammel wagentje van de kapel naar de begraafplaats gereden, waar mannen nog bezig zijn het gat te graven. Opnieuw worden er allerlei standaard gebeden opgezegd. Als volgt wordt de deksel van de kist gehaald en neemt iedereen jammerend en al over het lijk heen hangend afscheid van de overledene. Daarna wordt de kist weer gesloten. Er gaan kabels omheen en een aantal mannen laten de kist in het gat zakken. Net als in de film. Zand erover. Gisteren leefde ze nog, ze voelde zich niet zo lekker, even later lag ze na een hartaanval en een herseninfarct in coma, nu is ze dood en binnen 24 uur is ze al begraven.

In kranten en bladen wordt de dood van beroemdheden uitgebreid besproken. Helena was niet wereldberoemd. Ze was geen popster, filmster of bekende sportvrouw. Ze was lerares Frans. Wat maakt het verschil. In ons verdriet zijn we allemaal gelijk, hoge pief of boerenpet. Jullie kenden Helena niet, ik nauwelijks, maar het grijpt me naar de keel. Ze straalde hartelijkheid uit in de enkele keren dat ik haar heb mogen ontmoeten. Het grijpt me naar mijn keel omdat ik haar man en kinderen zoveel verdriet zie hebben. Het grijpt me naar de keel vanwege het ongeloof dat ik in de ogen van haar vrienden zie. Ik had helemaal geen kerstcadeautje voor haar. Het enige wat ik kan doen is haar dit eerbetoon schenken, hier en in mijn hart.

Bekijk alle logs van Daphinitely