Mijn leven heb ik op de kop gegooid met als enige doel de rest van mijn leven open te gooien. Toen deze beslissing viel lag de wereld aan mijn voeten. Begrijp me niet verkeerd, dat ligt ze nog steeds maar terwijl ik toen dacht dat ik de hele wereld aankon kom ik er nu achter dat ik daar toch ook nog steeds mezelf bij meeneem.

Ongeacht de mensen om me heen, ongeacht alle goede bedoelingen en ongeacht alle beloftes van anderen gaat het toch vooral om de belofte aan mezelf.

Ik heb altijd geloofd in de prins op het witte paard. Ik heb al een aantal keren gedacht dat ik hem had ontmoet. Ik kwam steeds weer tot de conclusie dat deze prinsen een projectie van mezelf bleken te zijn.

Tot voor kort. Ik ben hem tegengekomen. De prins, de ware, de gene waarvan ik zeker weet dat ik met hem oud wil worden. Dat ik denk, als ik dan toch achter een rollator moet lopen, dan met hem. Maar wat maakt dit anders dan de vorige keren. Waarom weet ik nu zo zeker dat het wel klopt, dat ik het wel bij het juiste eind heb? Alles! Ik voel me veilig, dat ten eerste. Ik kan via hem relativeren, ook niet geheel onbelangrijk als je mij zou kennen. Ik word rustig van hem, heel knap dat hij dat voor elkaar krijgt. Ik vind make up en andere uiterlijke toevoegingen steeds minder belangrijk, dus hij pakt mijn onzekerheid aan. Maar bovenal, ik voel liefde. Ik voel dat we de liefde bedrijven in plaats van dat we seks hebben en echt eerlijk waar, dat heb ik nog nooit gevoeld. Ik heb tot voor dat ik hem kende seks gehad. Het liefst in het donker en altijd met mijn ouders op de rand van het bed, “meisje wat ben je aan het doen?” Er is geëxperimenteerd, maar altijd met een soort van schaamte. Ik heb er nog nooit echt vanuit mijn tenen van genoten. Ik merk, dat wanneer ik daaraan denk, ik buiten mezelf treed en mezelf vanuit de derde persoon enkelvoud bekijk. Tot aan nu. Ik geniet. Ik kan niet vaak genoeg genieten want ik voel me mooi, ik voel me geliefd en voor het eerst in echt heel mijn leven voel ik me gewaardeerd zoals ik ben. Strakke spijkerbroek, hip truitje, mascara en foundation…..alsjeblieft niet wordt er geroepen. Ik zie je liever zonder dat alles want je bent zo mooi. Met je rode wangen [die ik altijd angstvallig wegsmeer] met je kleine maar prachtige borsten [die ik altijd opvul] echt zonder al die opsmuk houd ik het meest van je, van je naakte jij.

En niet alleen lichamelijk, ook mijn tekortkomingen geestelijk. Ik heb de neiging om met mijn hoofd onder de dekens te liggen als het teveel wordt. Hij gaat erbij liggen, sleept me eruit en tegen wil en dank zorgt hij ervoor dat ik diezelfde dag nog onder de mensen kom in plaats van twee dagen later zoals ik zelf in de planning had.

Ik voel dit in alles, tot in het diepst van mijn wezen. Maar bovenal voel ik het in de liefde die we bedrijven. Dan voel ik me op mijn mooist, dan weet ik dat het echt waar is, dan weet ik het verschil tussen seks en liefde, tussen oppervlakkig en echt, tussen wat je wilt voelen en tussen het in je diepste wezen beleven. En juist door dat te weten, te beseffen en te voelen weet ik dat hij de ware is. Want door van hem te kunnen genieten, kan ik ook van mezelf genieten. En laten we eerlijk zijn, een voorwaarde om van het leven te kunnen genieten is dat je van jezelf houdt. En dat doe ik, sinds kort ondanks alles!

Bekijk alle logs van ingrid