Groep 8 had net een dictee gehad. Iedereen leverde zijn schriftje in en ging weer wat anders doen. Ik kraakte mijn jonge grijze massa met breuken. Iemand naast me was alvast bezig met de steden van Frankrijk. Want zo gaat dat op een montessorischool, jij doet wat anders dan je buurman. Tot onze leraar begon te lachen. Of ik even bij zijn bureau wilde komen. Een beetje verward keek ik hem aan, in gedachten was ik nog pizza’s aan het indelen in 8 delen. En vanavond zou ik wel 3/8 pizza lusten. De leraar draaide zich om, nog hikkend van het lachen: “wat is een propagenda?”

Het zou nog tot mijn 17e duren voordat ik begreep wat politiek was. En belangen, macht en lobby’s. En tijdens mijn studie zag ik de film van Leni Riefenstahl over de NSDAP. Maar op die dag van het dictee legde ik vrolijk uit dat ik er zelf ook een had, een propagenda. Een schoolagenda die volgeplakt was met plaatjes van Take That. En waar heel veel huiswerk in stond. En waar je éen pagina had omgevouwen zodat daar precies je geodriehoek in paste. En tijdens saaie lessen schreef je in de agenda van je vriendinnetje, over leraren met sandalen of een kromme neus. Eigenlijk was een propagenda een soort Hyves avant la lettre (hoewel ik me afvraag waar ik op Hyves mijn geodriehoek kwijt kan).

Maar misschien was het niet eens een rare gedachte, met je agenda en op hyves promoot je vooral je zelf. Laatst zag ik hoe een groep vriendinnen de agenda’s pakte om een afspraak te maken. Ik weet ook uit eigen ervaring hoe moeilijk het is om samen met vijf vriendinnen een dag te reserveren om iets leuks te gaan doen. Maar het gesprek waar ik getuige van mocht zijn ging niet zozeer over de data dat ze wél konden, maar over de data dat ze niet konden en vooral waarom dan niet. “Oh nee, dan kan ik niet want dan ga ik met X naar…” en “Shit, dan zit ik een weekendje in Den Bosch met Y”. Uiteindelijk etaleerde iedereen zich als sociaal drukke figuren. Dat je van mazzel mocht spreken dat de ander nog überhaupt de agenda voor je tevoorschijn toverde.

En hoewel ik me soms kan storen aan dat getrut met Excel-bestanden en de datumprikker op internet, kan ik me toch verheugen op al die uitjes. Een propagenda is eigenlijk een vrolijke aangelegenheid. Propaganda daarentegen niet. Dat komt vaak in landen voor waar je niet zoveel te zeggen hebt over je eigen agenda. Je leven wordt bepaald door de politieke agenda van het zittende regime. Want hoeveel vrije tijd heb je in China? Je kunt er 12 uur per etmaal in de fabriek werken. En een dagje naar de sauna kun je in Iran wel vergeten, ook al is het ladies night of badpakkendag. Ik zou veel te eigenwijs zijn voor China of Iran. En te promiscue, want hoe haal ik het in mijn hoofd om een foto op hyves te zetten van mijzelf in bikini? Het enige wat die Ahmedinejad kan doen is drukken op de knop ‘Dit is niet OK’.

Vrije tijd waarin je kunt gaan en staan waar je wil is een groot goed. En stikkers van Take That uiteraard ook. Had mijn leraar die mooie democratische gedachten maar begrepen. Helaas ging en er een rode streep door de propagenda.

Bekijk alle logs van Kirin