Rond een uur of vier ‘s nachts kruip ik mijn bed in. Het risico van een onregelmatige baan.
Gelukkig ben ik de volgende ochtend vrij en kan ik lekker lang blijven liggen. Ik draai me goed en wel om. Heb mijn ‘nestje’ heerlijk verwarmd en dan begint het gedonder.
Mijn buurmeisje moet in bad.

Zoals iedere ochtend tussen zeven en half acht.
Het is zeker een ruime drie jaar geleden dat ik een keer heb uitgeslapen. Dat je korte nachtjes hebt met kinderen is een vast gegeven. Je krijgt er ook zoveel moois voor terug zeggen ze dan.
Vrolijke snoetjes, dikke knuffels, mooie tekeningen en jouw eigen vlees en bloed die zegt dat je de allerliefste mama bent van de hele wereld.

Jammer dat wij in een zeer gehorig rijtjeshuis wonen en wij de geneugten van het ouderschap in levende lijve mogen meemaken.
En nog nooit, maar dan ook nooit hebben ze tegen mij gezegd dat ik het liefste buurmeisje ben van de hele wereld.

Toch zeg ik er maar niets van omdat onze buren voor zover ik ze kan inschatten ook meteen zouden tekenen voor gehoorzame en rustige kinderen. Het zijn stiekem best aardige mensen.
Af en toe zie ik de kinderen voor de deur spelen (het zijn er verdorie drie!) Als ik dan toevallig buiten loop kijken ze me aan met hun knikkeroogjes en zeggen me vriendelijk gedag.

Tot er iets niet helemaal verloopt zoals ze willen. Scheppen en harken vliegen door de lucht. Het meisje gilt met een stemmetje dat haast de geluidsbarrière zou doorbreken en het jongetje gilt notabene dat zijn zus haar schelle mond moet houden. Vervolgens krijgt hij een pets voor zijn gezicht en begint kind nummer drie te huilen omdat hij nog zo jong is dat hij niet weet wat er aan de hand is.

Eigenlijk zou ik niks moeten hebben om over te klagen. Ik werk dagelijks met kinderen, sterker nog, ik vind het heerlijk om te doen. Lekker samen spelletjes doen, wassen en aankleden, broeken verschonen. En als ze een keer wat te hard schreeuwen of iets doen wat niet mag dan word er wat van gezegd en luisteren ze zowaar.

Hoe heerlijk is het dan om rustig thuis te komen na een hele dag ravotten, rennen en vliegen. Helaas zit dat er niet in en heb ik mezelf aangeleerd om de lange route naar huis te nemen of net iets langer in mijn auto te blijven zitten voor ik weer plaatsneem in mijn zeer gehorige huisje.
Misschien dat ze na een jaar of vijftien, na hun ‘heavy metal periode’ wat rustiger worden.
Zodat ik mijn luidruchtige kinderen in de strijd kan gooien!

Bekijk alle logs van Leura