Ik ben nogal van de principes. Als ik iets doe of vind, hangt daar vaak een stevige overtuiging aan vast. Zo ben ik uit principe vegetariër. Niet omdat ik het zo zielig vind voor de beestjes om ze op te eten (is het natuurlijk wel een beetje, zelf slachten zou ik ook echt niet trekken), maar dat is nou eenmaal hoe deze wereld werkt. Als ik dat de gemiddelde leeuw niet kwalijk neem, moet ik mezelf ook een beetje vlees gunnen.

Maar dat doe ik dus niet. Vanwege de bio-industrie. Die is volgens mij onnodig wreed.
Nadat ik in een documentaire over de voedselindustrie, kleine, gele kuikentjes door een sorteermachine zag vliegen, verdwaasd rondkijkend, terwijl ze overeind probeerden te komen nadat ze in een krat waren gespuugd, kon ik het eten van kip en ander vlees niet meer aan mezelf verkopen.

En zo vormde ik, geheel onbewust, langzaam een verstikkend web.

Want, vanaf dat moment mocht ik geen bio-industrie vlees meer van mijzelf. Wél biologisch vlees, want daar worden dieren, als het goed is, wel oké behandeld. Ik heb dus de afgelopen 2, 5 jaar geen vlees gegeten. Als je ermee stopt voelt een stukje biologisch vlees nu eenmaal ook als hoogverraad (voor mij tenminste…).

En daarmee was principe één geboren, in z'n eentje nog goed hanteerbaar.

Het web van de principiële overwegingen breidt zich echter langzaam uit, en dus ook mijn beperkingen. Zo was er na de 'vliegende kuikentjes' documentaire, de 'Beperkt Houdbaar' documentaire van Sunny Bergman. Inmiddels al een behoorlijk uitgekauwd thema, dus ik zal niet weer het hele verhaal van verfraaiing van de vagina en meer van dat soort onzin herhalen. Heb ik zelf ook niet zo'n zin in. Ik wil even iets anders aanstippen.

Bergman ging tijdens het filmen (ondermeer) op bezoek bij de redactie van het tijdschrift (of, zoals dat zo leuk heet ‘glossy’) Jacky. Bergman legde de dames hun acties voor wat betreft het fotoshoppen en bijwerken van de modellen in het blad. Die worden door het virtuele gesleutel onwerkelijk mooi en spiegelen de lezer een niet bestaande wereld voor.
Hadden de dames van de Jacky, zoals zoveel bladenmakers, geen verantwoordelijkheid naar de lezers toe in het creëren van een niet bestaande realiteit? We weten immers wel dat er flink gesleuteld wordt aan fotoreportages, maar hoeveel dat werkelijk is, hebben maar weinig lezers ( en dan met name weinig jonge lezers) door.

Een redelijke vraag van Bergman, maar de dames van de Jacky waren vastbesloten zich niet van de wijs te laten brengen door deze redelijkheid. Het gebrek aan respect voor Bergman en haar documentaire dróóp er bij de dames werkelijk vanaf. Wat ze vervolgens bracht tot reactie nummer één: Alle bladen doen dit, dus dan is het niet de verantwoordelijkheid van Jacky. Punt.
IJzersterk argument hoor, iedereen doet het, dus ik ook. Iemand nog behoefte om van een brug af te springen?

Net bijgekomen van deze intellectualiteit volgde redenering nummer twee: Als Bergman zelf zo onzeker werd van dit soort reportages (ze had aangegeven dat zij soms ook aan haar eigen figuur twijfelde door de overload aan mooie, gefotoshopte modellen) dan lag dit toch echt aan haar zelf. Dan was ze volgens het clubje op z’n minst behoorlijk dom, zoniet pijnlijk onzeker.

Goh, mijn respect voor de dames van Jacky steeg tot ongekende hoogte. Niet dus, en ik besloot acuut het blad nooit meer te kopen.

Dat principe houd ik nog steeds goed vol, net zoals het niet eten van vlees. Klinkt bijna als een echte wereldverbeteraar, maar dat ben ik dan toch weer net niet.
Met dank aan de Elle.

Want ook de hoofdredactrice van Elle Magazine, Cecile Narninx, schreef in haar ‘glossy’ (of is dit gewoon een ‘fashionmagazine’?) over de documentaire van Bergman. En ook zij schoof haar verantwoordelijkheid lekker van zich af. Die lag bij de lezer en de rest van de wereld.

Tsss.
Bagger, daar zit ik dan met mijn principes. Nu mag ik dus ook geen Elle meer kopen…

Toen werd ik het een beetje beu. Het geleuter over die documentaire, maar ook mijn eigen principes. Kan ik nu ook al geen Elle meer kopen? Ik bedoel, daar ga ik niet dood van, maar echt leuk vind ik het niet. En wat komt hierna? Kan ik dan bepaalde tv-programma's niet meer kijken? Kleren niet meer kopen? Muziek niet meer luisteren? Dat vind ik echt even teveel van het goede.

Ik besloot mijn principes voorlopig wat soepeler te hanteren. Daar gaat niemand dood van.
En dus koop ik de Elle zo nu en dan toch, ook al spreken principiële stemmen (die in mijn hoofd) mij dan bestraffend toe.

Ik heb nog een lange, hobbelige weg te gaan. Een wereldverbeteraar in wording zeg maar.

Bekijk alle logs van Niké