Hij was nog maar een schim van de man die hij ooit was geweest. Zijn tomeloze energie -waar ze ooit helemaal in meegezogen werd- bleek toch niet zo tomeloos te zijn. Trots als hij was wilde hij niets laten merken, maar het was overduidelijk dat hij op was. Of op dreigde te raken. Voorzichtig kroop ze bij hem in bed. 'Laat mij voor je zorgen lieve'.

Zijn stem klonk breekbaar, terwijl hij sterk over probeerde te komen. 'Hoe kan jij mij verzorgen, als ik jou altijd verzorg? Ik ben de kostwinnaar en je rots in de branding.' De rimpeltjes bij zijn ogen verrieden hem. 'Da's waar, mijn kiezelsteen in de branding. Maar ik ga nu wel een sapje voor je maken, allicht sterk je dan wat aan.' Toen hij haar kuste, voelde ze weer wat van die tomeloze energie en op roze wolkjes gleed ze de trap af.

In de keuken overdacht ze hun bijzondere relatie. Het was waar wat hij zei. Hij had haar gevonden in een periode dat het niet goed met haar ging. Ze was dakloos en gebruikte net iets te veel alcohol en drugs. Een verfomfaaide straatkat op zoek naar liefde, warmte en aandacht. Hij nam haar in huis en gaf alles wat ze nodig had, hierdoor was ze zelf ook weer in staat om te geven en langzaam raakten ze in balans. Met haar zelfvertrouwen groeide hun gelijkwaardigheid, daarom had ze er ook geen moeite meer mee dat hij vaak op pad was voor zijn werk. In het begin had ze altijd meegewild, het idee van alleen zijn terwijl hij allemaal leuke dingen deed, maakte haar kapot. Inmiddels ging ze zelden mee en bleef alleen achter. Zijn thuiskomst was altijd een feest.

Zo niet de laatste keer. Hij was bijna een maand op pad geweest en had haar aan de telefoon al verteld dat hij 'iets' onder de leden had. Sindsdien kwam hij alleen zijn bed uit voor de vele dokters- en ziekenhuisbezoeken. Hij beweerde nog steeds dat het niet ernstig was, maar ze wist -ze voelde- dat hun dagen samen geteld waren.

Hij genoot zichtbaar van de verse sap die ze voor hem had geperst. 'Zo, ik ben weer helemaal beter.' Hij tilde het dekbed op en klopte uitnodigend op het matras. Ze kroop in het warme holletje wat hij voor haar had gemaakt en schrok van hoezeer zijn ribben in haar rug prikten. Zachtjes kuste hij haar nek. 'Ga je echt voor me zorgen?' Ze probeerde niet te huilen toen ze antwoord gaf. 'Tot het einde ter dagen.' Aan zijn ademhaling kon ze horen dat hij in slaap was gevallen.

's Ochtends voelde ze het meteen. Schijnbaar onaangedaan controleerde ze zijn hals en zijn pols. Hij was weg. Ze kroop tegen zijn lijf aan en bleef daar liggen tot hij koud werd. Een ambulance reed de straat in en ze wist dat het tijd was om afscheid te nemen.
'Het is tijd om te gaan lieve. Ik kan nu voor mezelf zorgen en voor jou. Ik draag je altijd bij me in mijn hart en hoop dat je de rust hebt gevonden die je altijd zo zocht.'

Voorzichtig kuste ze zijn voorhoofd en werd overvallen door een pijnlijk gelukzalig gevoel.

Bekijk alle logs van Mia