Ik ben een geboren en getogen enig kind. Zo eentje zonder broertjes en zusjes.
“Heb je dat dan nooit gemist?” is de meest gestelde vraag.
Gevolgd door “o wat zielig" en "dan ben je vast flink verwend”
Helaas moet ik die mensen teleurstellen.
Ik ben niet zielig want ik weet niet beter en verwend?
Ik werk liever voor mijn centjes.
Natuurlijk had ik wel alle aandacht, die ik slechts hoefde te delen met de hond.

Waarschijnlijk is de dierenliefhebberij er toen al met de paplepel ingegoten door moeders. Ter compensatie van het gemis denk ik dan maar.
Als klein kind had ik een vals wit konijn genaamd Pepermuntje. Pepermuntje is een keer een halve dag uit logeren geweest in mijn loopautootje en overleed bij de buren toen wij een weekje op vakantie waren. De dieren die daarop volgden liggen nu archeologisch verspreid in onze achtertuin.

Hoe ouder ik werd hoe exotischer de dieren werden. Kort geleden was ik nog in het bezit van Afrikaanse dwergmuizen, een baardagaam, rattenslangen, een naaktcavia en een Jemen kameleon.
Helaas heeft de kameleon het maar een jaartje volgehouden en mocht ik opzoek naar een nieuw diertje. Voor mijn gevoel moet ik gewoon altijd iets hebben om dagelijks te verzorgen al dan niet knuffelen. Mijn oog viel op de rode neusbeer.
Vader kreeg bloeddoorlopen ogen en schudde heftig “nee”. Hij hoefde niet zo’n stinkbeest in de tuin. Die fretten die ik heb gehad hebben hun sporen achter gelaten.

Dan maar een diertje wat minder plaats in beslag zou nemen. En omdat ik al jaren kwijl bij het idee van een Virginiaanse opossum in huis ben ik overstag gegaan voor de kleinere variant. De kortstaartopossum.
Een grijsbruin diertje met een grijpstaart, vijftig scherpe tandjes die een hoge kooi behoeft zonder tralies. Oftewel; het terrarium van de overleden kameleon.
De verzorging van het diertje wist ik van a tot z te vertellen, met de jaren heb ik een hoop informatie verzameld over verschillende diersoorten. Gesprekken met dierenliefhebbers op beurzen. Lid van verschillende dierforums. Ik ben met recht een nerd te noemen.
En ik ben er trots op.

Hoeveel scheve blikken ik krijg als ik vertel wat voor dieren er in ons rijtjeshuis verborgen zitten. Een lege kamer op de bovenverdieping (normaal gebruikt voor mensen met meerdere kinderen) doet nu dienst als dierenkamer. En als iemand me vraagt: “Mis je dat niet, helemaal geen broertjes of zusjes?” Denk ik aan al die fonkelende oogjes en grijpende roze handjes die op mij wachten. Nee, ik mis helemaal niks. Ik heb een hoop vriendjes en vriendinnetjes.

Bekijk alle logs van Leura