Stel dat je man overlijdt. Zijn gezicht wordt getransplanteerd naar iemand die ernstig verminkt is. Zou jij die ander dan opzoeken? In Amerika is een vrouw bevriend geraakt met de man die het gezicht kreeg van haar overleden echtgenoot. Brrr, ik moet er niet aan denken. En ik meende ook dat contact tussen de familie van de donor en de ontvanger helemaal niet mogelijk was?

Ooit heb ik een boek gelezen van een vrouw die een donorhart had ontvangen. Opeens kreeg ze andere karaktertrekken. Ze had opeens trek in bier. Ze kreeg ook dromen over de donor. Zo wist ze te achterhalen wie de donor was geweest en waar zijn familie woonde. Ik weet niet zo goed wat ik ervan moet denken. De schrijfster wilde mij ervan overtuigen dat karaktertrekken en herinneringen niet alleen in de hersenen liggen opgeslagen, maar ook in ander weefsel. Interessant.

Maar dood is voor mij dood. Hoe graag ik ook zou willen dat er meer is. Het lijkt me ook hartstikke gezellig om al mijn goudvissen en cavia’s weer in de hemel te zien, maar ik geloof het niet. Dit is het.

En daarom vind ik dat mijn organen net zo goed naar iemand anders kunnen gaan. Het is toch een mooie gedachte dat je iemand kan helpen? Op onze auto zitten ook nog goede onderdelen. Als die is afgeschreven, mogen ze van mij de kleppen, remblokken en distributiering nog hergebruiken.

Ik heb ooit ook bloed gedoneerd, maar ik viel telkens bijna flauw. Zelfs als ik twee bruine boterhammen met gebakken ei en ketchup had gegeten. En ze konden ook nooit mijn ader vinden, dus gingen ze lekker met die naald in mijn arm draaien en wurmen. Toen was ik er echt klaar mee.

Maar doneren is mooi. Alleen ik hoef echt niet naar het gezicht van een familielid te kijken geplakt op een vreemde. Wist je trouwens dat je ook al levend donor kan zijn? Dat kan met je nieren uiteraard. Maar vaak weet je het ook helemaal niet. Gisteren las ik het bericht dat er nauwelijks regelgeving is voor het gebruik van weefsel dat is verwijderd bij springlevende mensen. In de Nederlandse ziekenhuizen liggen ongeveer 50 miljoen stukjes bloed, nierstenen, huid en tumoren. Een deel wordt gebruikt voor medisch onderzoek, maar zonder toestemming van degene die dat allemaal zelf heeft gemaakt. Je zult me nooit horen zeggen ‘blijf met je klauwen van mijn niersteen af!’ of ‘doe hem maar op sterk water, dan zet ik hem op de schoorsteenmantel’. Nee, dat is bizar. Maar wat nog gekker is, is dat de voorhuid van besneden mannen gebruikt wordt voor brandwondpatiënten. Dus mocht je iemand tegenkomen met een stuk voorhuid op zijn smoel, dan kun je met recht zeggen: ‘Hé eikel!’

Bekijk alle logs van Kirin