Welkom! Ben je even toe aan ontspanning of wat afleiding tussen het werken en studeren door? Dan ben je op de juiste plek. PinkBullets wordt gemaakt door een groep vrouwen tussen de 17 en 37 jaar en alles wat we schrijven, schrijven we voor jou. Ga er dus lekker voor zitten, verwen je zelf met een lekker grote kop thee en een uurtje PinkBullets!
Wie wij precies zijn, lees je in de colofon
Fan van PinkBullets? Volg ons ook elders op het www!
Deze week zag ik voor de honderdste keer de film Pretty Woman. Honderd keer zal vast wat overdreven zijn. Al vanaf de eerste keer dat ik die film zag, ben ik er verliefd op. Verliefd zijn op een film, kan dat dan? Ja, dat kan. Makkelijk zelfs. Julia Roberts speelt de hoofdrol in deze film. Logisch. Want in een film, gesierd door een tot over zijn oren verliefde man, speelt Julia doorgaans de vrouw die het desbetreffende mannenhart sneller doet kloppen. Steeds wanneer ik deze film zie, wil ik, net als vele andere vrouwen, ‘Vivian’ zijn. Niet dat ik de prostitutie in wil hoor. Dat deel sla ik dan over.
Goed, waar de film over gaat hoef ik niemand te vertellen. Iedereen weet dat prostituee Vivian gehuurd, eigenlijk tijdelijk gekocht wordt door Edward, de rijke, succesvolle, knappe zakenman. Ze gaat mee naar zijn zakelijke etentjes en krijgt de mooiste kleding en ook nog eens een fors bedrag voor alle dagen dat ze aan zijn zijde is. En ze verblijft, samen met hem, in de duurste suite ooit. De kijker ziet hoe Edward steeds meer om Vivian gaat geven en uiteindelijk dolverliefd op haar wordt. Ook al zal het niet makkelijk zijn, hij wil en zal haar hart veroveren. Daar heeft hij dus alles, maar dan ook werkelijk alles voor over. Want hij voelt dat zij de ware voor hem is en zal dat tonen ook! Welke vrouw wil dat nou niet. Juist. En daarom wil ook ik Vivian zijn.
Of Anna, in Notting Hill. Julia speelt deze keer geen hoer, maar een filmster. Een filmster die het zat is om aandacht te krijgen om haar status. Ze wil dat een man bij haar wil zijn, om wie ze echt is, maar gooit er behoorlijk wat arrogant, niet te tolereren gedrag overheen. Hmm, daar krijgt de kijker een dubbel gevoel bij. Hugh Grant, William, komt in deze film al vanaf de eerste minuut om de hoek kijken. Een simpele boekverkoper. De hopeloos verliefde man in deze film. Hij doet zijn best en hij doet zijn best en hij doet nog harder zijn best om Anna te verleiden. Hij geeft niet op, ondanks alle tegenslagen en haar zo nu en dan nare gedrag. Hij laat haar zien dat hij het meent. De volhouder wint, moet hij gedacht hebben.
Julia, ik bedoel Anna, heeft het uiteraard heel zwaar in deze film. Naaktfoto’s van vroeger worden verspreid en de pers zit haar op de hielen. Maar ook William heeft het zwaar. Want. Anna blijkt ook nog eens stiekem een vriend te hebben. Arme man, daar gaat zijn grote liefde en hij staat op het punt op te geven. Maar Anna beseft uiteindelijk toch (hèhè) dat William de perfecte man voor haar is. Haar beroemde woordenstroom, wanneer ze, net door hem afgewezen, tegenover hem staat in zijn boekwinkel; ‘After all, I'm just a girl, standing in front of a boy, asking him to love her’, geeft menig vrouw een diepe zucht en een ‘ja, dat heb ik nou ook altijd’. Wat helemaal niet kan. Want ik denk dat tachtig procent van de vrouwen die deze film regelmatig heeft gezien, geen beroemde filmster is en dus helemaal niet weet wat Anna voelde op het moment dat ze die zin uitsprak. Of wat de regisseur dacht, toen hij die zin uiteindelijk tijdens de opnames nog even genadeloos het script ingooide.
Maar. Waar het dus om gaat, is de stapelverliefde man. En zijn gedrag. Zoals in deze films. De man die werk maakt van het veroveren van het vrouwenhart. Die niet opgeeft of een makkelijker object zoekt als het even moeilijker blijkt dan gewenst en gedacht. De verliefde man, die ouderwetsche verleidingskunsten uit de kast trekt, in plaats van het hedendaagsche: ‘Hey lekker wijf, als ik jou nou eens een drankje geef, wat krijg ik dan van jou?’ Ook aantrekkelijk, maar toch anders.
Ik wens die ouderwetsche, stapelverliefde man terug in de wereld. De man die er werk van maakt en niet zomaar opgeeft en vlucht in de gehaaste wereld van het snelle speeddaten, de internet-inwissel-acties en makkelijke kroegmomenten. Gewoon, de man die nergens meer aan kan denken, behalve aan die ene vrouw.
Net als in de film.
Haha, ik ben al mijn hele leven verliefd op die ene vrouw. Alles wat ik doe, alles wat ik lees, alle pijn die ik doorsta, alle teleurstellingen waar ik mee te maken krijg is om die persoon te worden die haar hart kan veroveren. Ik weet dat als ik haar tegenkom dat alles klopt. Dat weet ik omdat ik haar al eens tegen dacht te zijn gekomen. Twee weken lang was ik overdreven verliefd, alsof het universum zich alleen maar ontvouwde zodat ik haar tegen kon komen. Ik heb elke dag mijn gedachte opgeschreven omdat die staat van geluk onrealistisch was. Ik lees het nog wel eens terug ,het is echt belachelijk wat er dan allemaal door je hoofd gaat. Ik dacht dat het te mooi was om waar te zijn en dat ze dus waarschijnlijk lesbisch zou zijn of niet lang meer te leven zou hebben of iets anders wat het onmogelijk zou maken.
Het was maar schijn achteraf en de keer dat ik haar daarna zag was het helemaal anders en het hele gevoel was weg (dus toch onmogelijk). Ik vraag me nu alleen nog wel af of ze wel bestaat. Moet ik dan toch mijn lat maar laten zakken...?
Heh. Ik geloof dat ik er zelf zo eentje ben.. Alleen zonder alle resources zoals in de film..
Helaas wordt dat nogal eens niet goed gezien of begrepen door de ander en het is (emotioneel) soms verschrikkelijk moeilijk om mee om te gaan. Hoe vaak ik wel niet gewenst heb dat ik er wat oppervlakkiger mee om kon gaan.. Aan de andere kant, als dat zo ineens gebeurde, weet ik niet of ik nog fatsoenlijk met mezelf zou kunnen leven omdat ik geworden zou zijn wat ik eigenlijk gewoon veracht.
Ik geef je gelijk dat het mooi zou zijn als er (meer) van zulk soort mannen waren, maar tegelijk weet ik niet of ik het een andere man zo toe zou wensen, want ondanks dat het de weg opent voor een onbeschrijfelijk, (voor mij tenminste) onovertroffen geluk, weet ik niet of het mogelijk is ergens ongelukkiger van te worden als het mis gaat.
Ook het gezicht van schoonheid heeft een schaduwzijde, helaas..
Wat een lieve column. 
.
Die mannen zijn er nog, alleen moeten vrouwen ze niet meer. Vrouwen willen hufters, geen verliefde romanticus, want dat is een slijmbal.
De keiharde waarheid is vaak dat mannen zo beginnen. Met beginnen bedoel ik de eerste paar keer dat ze verliefd worden in de puber tijd. Dit kan twee kanten op of de jongen is knap, welgemanierd enzovoort en er is dan een kans dat er een relatie ontstaat. Anderzijds is de jongen iets minder knap, misschien wel helemaal niet. Minder welgemanierd, spontaan en bewust van hoe je een meisje het hof kunt maken.
In de gevallen dat er een relatie ontstaat ontdekken beide kanten vaak dat er ook hier een dagelijkse sleur in zit. Verhalen van vrienden die single (in hun ogen soms "vrij") zijn beginnen mooier en mooier te klinken. Waardoor eerste liefdes niet altijd stand houden. Prima kan gebeuren.
Maar het gaat mij vooral om de situaties waar dat niet gebeurd. Helaas is het in deze gevallen zo dat de meid de jongen niet ziet zitten. Willen jullie wel dat een jongen, die je niet leuk vind, je achterna zit. Noemen jullie dat niet stalken? Of wimpelen jullie hem niet af?
Natuurlijk heb ik dit ook meegemaakt. Ook andersom, meiden die mij helemaal geweldig vonden en ik hun niet. Dus wat ik probeer te zeggen is. Dit hebben jullie meegemaakt! Minder romantisch weliswaar, maar bijna altijd komt een van de twee kanten erachter dat het niet is wat ze zoeken. Je dromen zijn dichterbij dan je denkt, alleen is de verpakking vaak onder jou standaard.
Ik hoorde vandaag in de Zomer draait door dat de ware liefde bestaat. Als je er maar in gelooft en ook zelf bereid bent te investeren. Want geven is terugkrijgen. Klinkt clichté maar ik denk dat het zo is. De ware liefe bestaat echt, als jij wilt dat het de ware liefde is en zal blijven zal hij dat ook zijn en als je daar niet aan twijfelt zal je er alles aan doen om dat zo te houden. Dat komt over en bij je terug....zucht....ja en ik ben dan ook nog eens vreselijk verliefd op, voor het eerst van mijn leven zonder twijfes, de ware liefde!!
So what, I need a little beauty!
Dit is een soort utopische dagdroom...
Ik vindt het, om het met Judith eens te zijn, een lieve column.
Het is overigens wel 'Notting Hill', geloof ik. Niet dat het voor de gemiddelde Nederlander voor verschil in uitspraak zal zorgen.
PInkBullets is een uitgave van
Laatste reacties
5 uren 34 min geleden
6 uren 19 min geleden
6 uren 27 min geleden
8 uren 46 min geleden
8 uren 51 min geleden
8 uren 52 min geleden
10 uren 54 min geleden
11 uren 43 min geleden
12 uren 55 min geleden
14 uren 3 min geleden