Mag ik even? Ik ben de ellende op de wereld zat. De media bombardeert ons met slecht nieuws. Overal. Niemand is meer veilig. Onschuldige kinderoogjes, van hun pensioen genietende oudjes, hoog- of zwakbegaafd. Niemand is meer veilig. Voel je rot, schuldig en ellendig. Het komt binnenstromen via je mobiele telefoon, de radio, de televisie, het komt binnen getwitterd en getwetterd. Het komt door je oren en je ogen je lijf binnengestroomd en nestelt zich in je kop. De wereld is slecht, dat is de boodschap. Is het heel verkeerd als ik zeg: nu even niet!

Ik wil er niks meer mee te maken hebben. Weer of geen weer, geld of geen geld, dit weekend was van mij. Helemaal van mij. Een weekend waarin ik me niet druk ging maken over de financiële crisis, de klimaatverandering, Noord-Koreaanse kernproeven of de Mexicaanse griep. Of moet ik me nu schuldig voelen?

Ik wil best een wereldburger zijn die begaan is met de wereld en al zijn problemen. Maar ik ben maar klein en de wereld zo groot en complex. Ik wil ook eens begaan zijn met al het moois dat deze aardbol te bieden heeft. Ik sluit mijn ogen niet. En als ik ergens mijn schouders onder kan zetten dan zal ik het zeker doen. Ik wil niet voor mijn verantwoordelijkheden wegduiken. Maar dit weekend liet ik de televisie, de radio en mijn computer uit. Mijn mobiele telefoon bleef thuis. Dit weekend wilde ik gewoon; genieten!

Voordat ik mijn computer uitzette, heb ik eerst even snel een luxe viersterrenhotel geboekt. Wat een genot die economische crisis; een tophotel voor een crisisprijs aan de Atlantische kust. Ik woon een klein uurtje rijden van de kust vandaan. Dus ik ben samen met mijn vriend in de auto gestapt en op pad gegaan. Onze radar stond alleen nog maar op relaxen. Ik had de buienradar uitgezet, want meestal als wij in ons drukke bestaan een gaatje vinden om naar de kust te gaan, is het slecht weer. Het mocht van mij regenen, zonnestralen of druppels water, dit weekend was van mij. Maar het waren zonnestralen. Heel veel zonnestralen!

Heerlijk eerst 's morgens naar het strand. Een verfrissende duik in zee. Ik was iets te enthousiast. Want de zee toonde me meteen zijn kracht. Een guitige golf golfde me direct speels omver en bracht me al onderwater koprollend terug naar het strand. Even lag ik verbouwereerd op het strand met mijn haren in mijn gezicht geplakt, zand tussen mijn billen en een halve liter zout water in mijn maag. Maar daarna barstte ik in schaterlachen uit. Gelukkig was het geen casting voor de rol van Ariël in De Kleine Zeemeermin. Ik liet me niet uit het veld slaan. Ik dook onder de golven door en ik sprong eroverheen. Ik kreeg het ritme te pakken. Ik was heer en meester van de zee. Dit was immers mijn weekend!

Even later lagen we uitgeraasd op ons strandlaken op het door de zon opgewarmde zand. Langzaam verdampten de waterdruppels en bleef er een laagje zout vermengd met zand achter op onze huid. Toen tegen het middaguur de zon nog harder zijn best begon te doen, was het tijd om in de haven een restaurantje op te zoeken en om vervolgens in te checken in ons luxe resort. Een duik in het zwembad, een wandeling door de tuin met kietelende grassprietjes onder onze voeten en de verfrissende schaduw van de bladeren van de palmbomen boven ons hoofd, een middagdutje in het kingsize bed en nog even in de jacuzzi dan maar? Wat nou crisis!

Diep in de nacht werd ik wakker. Het was broeierig heet in de hotelkamer. Een zilt briesje deed het gordijn bewegen en lokte me naar buiten. Ik ging op de stoel op het balkon zitten en legde mijn benen te rusten op de reling. De fles champagne die nog op tafel stond was nog half vol. Daar waren we niet meer aan toegekomen. Ik schudde nog een half glaasje voor mezelf in. De champagne en de fantastische dag hadden effect. Ik was compleet tevreden en relaxed. Zo had ik me al lange tijd niet meer gevoeld. Langzaam kwam er mist opzetten. De vlagen mist zweefden voorbij mijn balkon. De maan verdween zo nu en dan even achter een sluier nevel. In de verte spoelden de golven steeds luider en wilder aan op het strand. Even glinsterde er een enorme golf in het zwakke maanlicht en ik zag de golf al schuimend richting de kust donderen. Machtig. Alles was perfect!

Tenminste alles leek perfect…wist ik veel dat er op dat moment aan de andere kant van deze oceaan, die mij nu betoverde, een vliegtuig door de bliksem werd getroffen, van de radar verdween en in zee stortte om misschien wel samen met alle inzittenden voorgoed te verdwijnen…

Bekijk alle logs van Daphinitely