Als kind was ik compleet gefascineerd door Annie M.G. Schmidt. In de eerste plaats doordat zo'n beetje al mijn lievelingsboeken door haar waren geschreven en in de tweede plaats doordat ik 'Annie Emgee' een fascinerende naam vond. Dat Annie veel moois voor kinderen heeft gemaakt, staat vast. Maar hoe dacht ze eigenlijk over kinderen? Querido heeft nu een alleraardigste bloemlezing uitgebracht, waaruit naar voren komt hoe Annie over kinderen en met name over opvoeden dacht. Voeden, verschonen en in de wieg mikken.

Annie heeft zelf een zoon, Flip, geboren in 1952. Met hem ging ze veel verder dan slechts voeden, verschonen en in de wieg mikken. Ze las zoveel mogelijk pedagogische boeken en verwonderde zich er over dat je het als ouder eigenlijk nooit goed kunt doen. Het verbaast haar dan ook dat de groten der aarde ooit zo groot zijn geworden, zonder alle moderne snufjes.

In een serie columns, liedjes en gedichten vertelt ze over haar eigen ervaring met opvoeding en haar verwondering over de 'moedermaffia', de dames die alles het beste menen te weten. Het mooist vind ik haar observaties over hoe ouders (on)bedoeld keer op keer hun kind bedriegen, zoals treffend beschreven in onderstaand stuk;

Kortom, dit boekje is gevuld met heerlijke stukjes tekst, want mevrouw Schmidt weet met een snufje humor en cynisme alles in het juiste perspectief te plaatsen. Het belang van onzichtbare zusjes, Verantwoord Speelgoed, kinderwagenmoeders en jeugdtrauma's weet ze fijnzinnig uit te leggen.

Ook al is het een feest om te lezen, naar mijn mening is het boekje veel te dun. Daarom 'slechts' vier van de vijf kogels en bijzonder geschikt voor (aanstaande) mama's.

Uitgeverij Querido
Mei 2009
80 pagina's

Bekijk alle logs van Judith