Als twaalfjarige deed Bas Haring mee aan een estafetteloop: tien lopers uit zijn klas tegen tien lopers uit een andere klas. Terwijl Bas met zijn etappe bezig was, begon hij zich te realiseren dat het niet uitmaakte of hij zijn best zou doen. Als hij de longen uit zijn lijf rende dan zou zijn team winnen en waren er tien mensen blij. En als hij rustig aan zou doen dan zou het andere team winnen en waren er tien andere mensen blij. En dus deed hij rustig aan, wat niet begrepen werd door zijn klasgenoten.

Voor de meeste mensen maakt het uit wie er blij zijn: teamgenoten of de leden van een concurrerend team. We willen graag dat ons team wint. Maar wat is een team? Een elftal bestaat uit elf spelers maar als al die elf spelers vervangen zijn bestaat het elftal nog steeds. Voor ons team zijn we bereid om dingen te doen die voor ons persoonlijk niet gunstig zijn: de longen uit ons lijf rennen bijvoorbeeld. Of zelfs sterven, zoals de 13 duizend soldaten van het 22e regiment die vochten voor hun land tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Om succesvol te zijn is het soms nodig om iets te doen wat voor jezelf niet prettig is. Toch willen we graag succesvol zijn. Zo had ik vrijdag een teleurstelling op mijn werk: ik baalde ervan dat een van mijn artikelen was afgewezen voor publicatie in een tijdschrift. Ik wil graag een goed proefschrift schrijven en nu zou mijn proefschrift iets minder goed worden. Wel nog steeds goed genoeg om te promoveren. Waarom wil ik dat mijn boek beter is dan goed genoeg?

Volgens Bas Haring is dat omdat de onsuccesvolle mensen geen reclame voor zichzelf maken. De proefschriften van slechte wetenschappers zien we nooit terug, hun artikelen worden niet gepubliceerd. Soldaten die zich niet willen inzetten voor hun land worden niet gelauwerd; pubers die niet willen rennen voor hun team worden niet opgesteld in de estafette.

Dit is waar "Voor een echt succesvol leven" over gaat: de vraag wanneer iets of iemand succesvol is en of onsuccesvolle dingen altijd negatief zijn. Bas Haring legt stap voor stap uit hoe succes in elkaar zit en hoe succesvolle dingen blijven voortbestaan. Hij legt grappige parallellen, zichzelf bewegend van broedende eendjes en provo's tot PK kauwgom en rennende pubers. Haring heeft zijn verhaal soepel en vermakelijk opgeschreven en is door iedereen te volgen.

Maar tot echte eye-openers leidt zijn betoog niet. In dat opzicht vind ik veel van Harings columns beter, die mij altijd een fijn helder moment verschaften in de Volkskrant op zaterdag. Het raadsel van succes en ambitie is misschien wel te ingewikkeld voor een comfortabel helder moment in het slothoofdstuk. Daarom krijgt dit boek van mij drie (van de vijf) roze kogels.

Bekijk alle logs van Suzan