“Samenwonen?”, vroeg hij verbaasd.
“Met wie dan?”

Toen dacht ik: dan volgt nu dat cliché.
Het cliché: 'ja, ik woon wel samen maar het gaat niet zo goed’.
‘Het gaat met mijn relatie niet zo goed'.

Maar dat bleef uit.
Het ging namelijk erg goed met mijn relatie.
We waren pas een weekend naar Antwerpen geweest en nog verliefder terug gekomen. De seks is goed en na 2,5 jaar verrast hij me nog altijd terwijl ik me bij niemand zo op mijn gemak voel als bij hem.
Dus ik zei, heel stom eigenlijk: 'ja, met mijn vriend dus'.
Waarom ik ‘dus’ zei, weet ik niet.

Het antwoord wat ik gaf verbaasde hem even, maar daarna kwam die geruste houding weer over hem. Hij sloeg een arm om me heen en keek alsof hij zei: 'So what, dat je samenwoont. Ik ben hier nu met jou vanavond'. En hoewel ik me een microseconde afvroeg of dit wel kon, zijn arm om me heen, liet ik hem begaan. Ondanks dat hij veel jonger was, 7 jaar om precies te zijn, wat hem 22 maakte, had hij een rust en volwassenheid over zich waarbij ik me ontzettend op mijn gemak voelde.
De volwassenheid die iemand krijgt door de donkere zijde van het leven. Hij had me eerder op de avond al verteld over zijn overleden moeder. Hoe hij, als jongen van 19, haar gevonden had na een ongeluk in huis. Hoe zij, de vrouw die hem gebaard had, met haar hand in de zijne haar laatste adem uitblies.
Deze jongen, nu 22 jaar, kwetsbaar maar ook zeker en bewust – had op mij een ontembare aantrekkingskracht.

Ik had eerst lacherig gereageerd op zijn contact, wegwuivend en met mijn ogen rollend. Toch was ik vanaf het begin door hem geraakt.
Een gevoel in mijn buik dat ik niet kon plaatsen.
Hoe hij vanuit achter in de zaal de dansvloer op liep, zich moeiteloos door de menigte bewoog, voor me kwam staan en mijn hoofd in zijn handen nam. "Jij bent mijn vrouw", had hij gezegd. Nadat ik een wenkbrauw had opgetrokken en me van hem had losgemaakt was ik naar de bar gelopen. Maar nog voor ik mijn bestelling boven de luide muziek uit wilde schreeuwen, vroeg hij zacht in mijn oor wat ik dronk. Ik keek hem aan, voor het eerst, en viel stil. Als aan de grond genageld bleef ik in zijn ogen kijken. Hij keek niet weg. Ik keek niet weg. Voor mijn gevoel staarden we een eeuwigheid in elkaars ogen voordat de barman tussenbeide kwam en riep: “Wat kan ik inschenken voor jullie?”, zijn hoofd op de beat bewegend.

En nu zat ik hier, achter in de club, op een hip, rood leren bankje met deze jongen van 22.
Micha heette hij. Micha, die me met zijn groene ogen continu aankeek. Die me deed wegkijken van verlegenheid. Die zijn handen om mijn hoofd legde om zijn blik weer te kruisen. Die met zijn handen, groot maar zacht, door mijn haar streek. En nu had die Micha een arm om me heen geslagen na te vragen met wie ik dan samenwoonde.

"Woon je hier dichtbij?", vroeg hij nadat hij verteld had over zijn moeder. Enig kind was hij. Zijn vader was weggegaan toen hij twee was. Zijn moeder was drie jaar geleden van de trap gevallen. Met blote voeten uit de douche om de telefoon beneden aan te nemen. Haar natte voetzolen boden geen grip op de houten gelakte trap en ze viel. Liet haar handdoek los en probeerde de leuning vast te grijpen. Ze stootte haar achterhoofd hard op de puntige treden en hij had haar gevonden. Naakt met haar hoofd in een plas bloed en het laatste restje leven in zich, kneep ze in zijn hand en leek met haar ogen te zeggen: ‘het is goed zo jongen’. Zo had hij dat gevoeld, vertelde hij.

"Dichtbij?", herhaalde ik zijn vraag.
Hij keek bevestigend, alsof het niet raar was ruim twee uur in een stampvolle club met een vreemde vrouw te praten. Over alles.
Over je jeugd, je schooltijd, je ouders, familie, waar je van hield, wat je vervelend vond, wat voor films je keek, welke muziek je luisterde. En ik antwoordde en sprak terug. Over mijn jeugd, mijn schooltijd. Mijn vriendinnen. Mijn moeder en vader. Mijn broertje dat gestorven was. Het was absoluut niet zo dat ik mijn broertje in hem zag, of hij zijn moeder in mij. Althans, daar ging ik vanuit. Hij leek absoluut niet op mijn broertje. Of op mijn vriend.

"Ik woon hier tien minuten vandaan", vervolgde ik.
"Woon je alleen?", vroeg hij daarna.
"Nee, ik woon samen", zei ik verbaasd.
Alsof ik me ineens realiseerde dat het belachelijk was. Hier met ene Micha, een jongen van 22. Bijna drie uur in gesprek met een vreemde jongen van 22, terwijl mijn vriend op werkbezoek was in Barcelona.
En nog voordat ik iets van mijn twijfel kon uitspreken, onderbrak Micha me.

“Samenwonen?”, vroeg hij verbaasd.
“Met wie dan?”
“Ja, met mijn vriend dus”.
Daarna sloeg hij zijn arm om me heen en nam me volledig in zich op.
En ik liet hem begaan. Ik voelde me rustig bij hem, veilig. Geen gladde jongen die uit was om snel te scoren. Zo'n intens gesprek. Dingen die mijn beste vriendinnen niet eens van mij wisten.
Dingen die Stefan niet van mij wist. Ik sprak de waarheid, eerder. Mijn relatie ís goed. Stefan is de liefste en ik kan me geen leven meer zonder hem voorstellen. Ik zou dat ook niet willen.
Maar deze jongen, Micha, ik kon me niet van hem losmaken. Als een magneet zat ik aan hem geklemd. En ik dacht ook: we zitten in hetzelfde schuitje. We dragen een verlies. Ik doe niets fout. We praten alleen maar. En ik vergat voor het gemak dat gevoel in mijn onderbuik wanneer we elkaar aankeken. Dat ik me bijna moest lostrekken om niet naar hem te kijken. En hij voelde dat ook.

Het was dan ook niet anders dan logisch dat ik nu achterop zijn fiets zat. Hobbelig en bobbelig voelde ik de keien op de gracht terwijl we links de brug over, rechts een straatje in reden. De frisse lucht had niet het effect wat ik gehoopt had. Ik was nog steeds in een roes. Misschien dat ik daardoor geen idee had waar ik was, hoewel ik opgegroeid ben in Amsterdam. Ieder straatje, een nisje, een hofje, ik had er als kind wel gespeeld of op de middelbare school mijn eerste zoen gehad. Ik hield me stevig aan hem vast. Duwde mijn gezicht tegen zijn warme rug.

Wat er gebeuren ging weet ik niet. Toen hij me vroeg voor een kopje thee wilde bij hem thuis zei ik automatisch ja. Hij waarschuwde me dat hij in zijn ouderlijk huis woonde. Waar hij met zijn moeder had gewoond. Tot zij gestorven was onderaan de trap. En dat ik niet bang moest zijn voor foto's of schilderijen van haar. Natuurlijk was ik daar niet bang voor, zeiden mijn ogen hem. Het huis van mijn ouders stond ook vol met foto's en tekeningen van mijn broertje. Veel meer dan van mij. De levenden zie je nog iedere dag. De doden krijgen automatisch meer lijstjes en muren toebedeeld. Ineens stopten we abrupt. “Hier is het”, zei hij, terwijl ik van zijn fiets afstapte. Ik keek naar het huis. Een prachtig herenhuis, met hoge ramen en een grote deur. Micha draaide zich naar me toe nadat hij zijn fiets op slot had gezet. Weer dat onderbuikgevoel. Nog niets: geen zoen, geen streling, en toch dit gevoel.

“Kom binnen mijn koningin”, zei hij, de zware deur openhoudend. Met een zachte klik sloot de deur en zette hij de lichtknop om.
De hal vulde zich met een gedimd licht, afkomstig uit de kroonluchter aan het plafond. Hij nam mijn jas aan en hing deze op een hanger.
Zijn eigen jas gooide hij over een fauteuil wat in de hal stond. Hij nam mijn hand en liep voor me uit. Een andere deur door, naar een grotere ruimte. Weer een zachte klik van het lichtknopje. Ik zag een bank, een eettafel en een grote boekenkast. Zijn liefde voor lezen was niet gelogen. Er stonden hier minstens duizend boeken.

Toen zag ik het.
De lijstjes op de schoorsteenmantel. Micha met zijn moeder, Micha's moeder alleen op het strand, Micha's moeder met een glas champagne.
Het was alsof... alsof ik naar foto’s van mezelf keek. “Jeetje Micha”, zei ik zacht, “je moeder...”
“Prachtige vrouw”, onderbrak hij me. “Ze was zo mooi. Zo mooi...”
En ik legde mijn armen om hem heen, voor zover dat ging om zijn grote lijf en daar stonden we dan.

Een jongen en een vrouw, onbekenden voor elkaar. Vier uur geleden dat ik hem voor het eerst zag. En nu had ik mijn armen om hem heen in zijn huiskamer terwijl ik naar een foto van zijn overleden moeder keek. Een foto waar ik sprekend op leek. Opeens tilde Micha me op, zijn armen onder mijn benen, en als een bruid bracht hij me naar een andere ruimte. Ik werd op een bed, of bank, gelegd. Daarna verlichtte hij met kaarsen de kamer. Ik lag op een bed, zo zag ik nu. Dit was zijn slaapkamer. Hij kwam naast me zitten en keek me aan. Die ontzettend groene ogen waar ik niet van weg kon kijken. Er is nog niets gebeurd, hield ik mezelf voor. Dit is okay, sprak ik mezelf toe. En net toen ik mezelf meer probeerde vrij te pleiten, drukte hij zijn lippen op de mijne.

Dat onderbuikgevoel. Het werd nog sterker.
En ik zoende terug. Ik zoende terug en werd overvallen door een gevoel, prikkelend in mijn onderbuik, als een suikerspin in mijn hoofd, ronddraaiend en warrig. Ik weet niet eens meer hoe lang we zoenden voordat hij stopte. We zaten we niet meer, maar lagen op bed. Kleren aan, dat nog wel. Ik keek hem aan. Verwachtingsvol.
Hij haalde een zijden shawl tevoorschijn. Van onder zijn dekbed? Van onder zijn kussen? Ik weet het niet, maar hij vroeg: "Mag ik je blinddoeken?". Opnieuw voelde ik mijn wangen rood kleuren, net als in de club zonet. "Ik beloof je dat het niet tegenvalt", zei hij, met een knipoog in zijn stem. Ik knikte ja, gedwee. Doe alles maar met me, dacht ik. "Wil je je voor me uitkleden?", vroeg hij. Verlegen, als de 22-jarige jongen die hij was. Was ik het eerste meisje dat hij hier naartoe had genomen? Het eerste meisje altijd? Of het eerste meisje na de dood van zijn moeder? Langzaam stond ik op. Micha bleef op het bed zitten, de zijden shawl in zijn handen.

Ik deed mijn pumps uit, en knoopte de knoopjes van mijn jeans los. Ik stroopte de jeans langs mijn benen naar beneden. Mijn slipje en shirt had ik nog aan. Ik deed mijn shirt over mijn hoofd uit en zag Micha bewonderend kijken. Alsof hij in trance was. Alsof mijn lichaam een heilige tempel was. Ik werd er verlegen van en legde mijn hoofd op mijn schouder terwijl ik mijn handen achter mijn rug hield om de sluiting van mijn bh los te maken. Mijn slip ook, keek ik hem vragend aan. Nee, knikte hij, en tilde me weer op. Zacht legde hij me op bed, terwijl zijn ogen me bleven aankijken.
Kriebels in mijn onderbuik zorgden voor kippenvel. Hij glimlachte. Hij haalde zijn grote handen door mijn haar en deed het achter mijn oor. De zijden shawl voor en ik sloot mijn ogen. Hij knoopte de shawl achterop mijn hoofd vast. Hij begon zachtjes over mijn buik te blazen. Mijn haartjes, de blonde donshaartjes op mijn buik en armen, gingen overeind staan. En zachtjes zoende hij ieder plekje waar hij zojuist geblazen had. Ik kreunde. Even voelde ik helemaal niets.

Toen voelde ik iets heets, iets pijnlijks. “Auw!” zei ik, “wat doe je, Micha?”. Ineens voelde ik me heel hulpeloos, niets te kunnen zien. “Auw”, riep ik, opnieuw voelde ik iets heets op mijn naakte lijf. Het volgende moment werd ik op mijn buik gedraaid en binnen twee tellen trok hij mijn schouders bij elkaar om mijn polsen vast te pakken. Ik voelde een touw om mijn polsen gebonden worden. “Micha, wat doe je, laat me nu los, haal die shawl van mijn gezicht”, riep ik, nu toch echt bang wordend. Ik werd weer op mijn rug gedraaid, mijn polsen bij elkaar gebonden. “Stil maar. Je moet niet zo veel praten, niet zoveel schreeuwen”, hoorde ik hem zeggen, terwijl hij de shawl van mijn ogen haalde.

Weer dat onderbuikgevoel.

Mijn gevoel. Ik heb er verkeerd naar geluisterd. Het was geen onderbuikgevoel van aantrekking. Een gevoel van angst moet het geweest zijn. En net toen ik het op een schreeuwen wilde zetten, bond Micha de shawl voor mijn mond waardoor mijn geschreeuw gesmoord werd tot een onduidelijk gemurmel. Ik zag weer. Ik zag Micha. In het kaarslicht stond hij voor het bed. Met in zijn hand een blinkend lemmet van een mes, in trance naar mij kijkend.

"Ik ben zo blij dat je terug bent, mama", zei hij, net voordat ik het bewustzijn verloor en alles zwart werd voor mijn ogen...

Bekijk alle logs van Lindsay