Het is woensdagavond. Om de hoek zit een nieuwe ijssalon en samen met twee vriendinnen staan we voor de vitrine. Zoals altijd kies ik voor koekjes, koffie en chocola. De anderen zijn er nog niet uit. Ze zijn in ieder geval in een fruitige bui. Wordt het sinaasappel, aardbei, ananas of meloen? “Ik ben echt een mangomens” enthousiasmeert de verkoopster. Maar er volgen niet meteen reacties. “En ananas is natuurlijk ook heel lekker”.
Daarom heb ik zo’n hekel aan verkopers. Ze vinden alles lekker en leuk. En vooral de kas aan het eind van de dag.

Laatst ben ik heel dure spijkerbroeken gaan passen. Ik zei er meteen bij dat ik vandaag niet zou kopen omdat ik even mijn vakantiegeld wilde afwachten. Het was dus een oriënterend bezoekje. Ik trok een broek aan, kwam het pashokje uit. “Hoe zit ie?”. En dat vind ik nou zo doortrapt, want ze praten je altijd maar na. “Hij zit heerlijk” en ik draaide me even om. “Hij staat je ook heel goed”. Ik glimlach vals naar de verkoper. Dan werp ik een blik over de schouder in de spiegel. Dit is dus weer zo’n modieus geval met hele lage broekzakken. Ik zak door mijn hurken en steek mijn hand achter in mijn broek. Ja hoor, buttcrack. Mijn kont is geen pinautomaat (“Denied. Denied. Granted!”). Ik vraag me af of er verkopers zijn die eerlijk zijn, die gewoon zeggen “Dat staat je niet” of “Mango-ijs is niet zo lekker. De minst slechte is citroen. Maar eigenlijk hou ik helemaal niet van ijs. Er zitten ook heel veel calorieën in. En mijn baas is een belastingontduiker. En ik zou veel liever op het strand liggen dan hier jou te helpen met je keuze”.

Ik hou helemaal niet van winkelen, want verkopers vinden al hun spullen goed en leuk. En daarom ben ik goed geworden in kiezen, want daarmee maak je de verkoper monddood. Alleen bij elektronica vind ik hulp fijn, want ik kan dan allemaal vragen stellen en ik zoek vaak iets heel specifieks. Dan kan zo’n jonge gast lekker vertellen over alle functies en mogelijkheden. Maar het liefst ga ik dus niet winkelen. Ik ga liever koken. Dan ben ik zelf helemaal de baas. Ik lees eerst een recept, neem de helft van de ingrediënten over op mijn boodschappenlijst, schuif het recept weer terzijde en ga lekker zelf aan de slag. Eten is ook wel een ding dat me bezig houdt. Toen de Mexicaanse griep de kop op stak, was ik bang dat er geen boten en vliegtuigen met bananen meer onze kant op zouden komen. En tacoschelpen (hoewel die volgens mij gewoon in Nederland worden gemaakt). En toen ik toevallig op Koninginnedag in Huissen was, grapte mijn lieve schat dat ik me vanwege de politie-inval nog eerder zou afvragen of de restaurants nog wel open zouden zijn die avond. En begin deze week las ik het bericht dat Nederlanders gemiddeld 80 gehaktballen per jaar eten. Ik heb even navraag gedaan bij mijn directe collega’s hoeveel ballen ze per jaar wegwerken, de een zei vier, de ander twaalf. Aangezien 80 een gemiddelde is, zit ergens in dit land iemand respectievelijk 156 en 148 gehaktballen weg te werken om het gemiddelde op 80 te laten uitkomen. Is dat inclusief of exclusief tartaartjes en hamburgers? Of eten sommige mensen zo vaak hetzelfde omdat ze zelf niet vastberaden of creatief zijn? Wordt elke inspiratie door de keurslager teniet gedaan met een “Ik ben echt een gehaktballenmens” of “staat je goed zo’n gehaktbal”. En je drukt je neus tegen de vitrine, je adem maakt wolkjes op het glas en langs je scheefgetrokken mond loopt een kwijldraad van het huilen, want eigenlijk wilde je een speklap, kalfszwezerik, entrecote, kippenpoot of sparerib. Maar keuzes maken is voor de doorzetter, de besluitelozen leggen hun lot in de hand van een ander.

Bekijk alle logs van Kirin