Ik moest naar de tandarts. Ik hou bij voorbaat niet zo van de tandarts. Het begint al met de geur. Het lijkt wel alsof ze daar een spray voor hebben. Net zoals in het ziekenhuis. Tandarts-spray en ziekenhuis-spray. Maakt niet uit bij welke tandarts of ziekenhuis je komt, het ruikt er áltijd hetzelfde.

Maar goed. Ik moest dus naar de tandarts. Het drama begint al bij binnenkomst. Mijn tandarts geeft altijd een ferme handdruk, waarbij hij jou hand nét ietsje naar beneden draait. Ik heb gelezen dat dat staat voor dominantie. Nu heb ik inderdaad een dominante tandarts. Naar mijn mening word je vanzelf dominant als je zoveel martelwerktuigen tot je beschikking hebt. De assistente komt op je af gelopen en leidt je naar de tandartsstoel. Als je daarin hebt plaats genomen, wordt je naar achteren getakeld en kijk je naar het plafond. Daar zit al járen dezelfde afbeelding op. Onder andere Marilyn Monroe, Elvis en Alfred Hitchcock sieren het plafond van de tandarts. Zoals het je misschien opvalt, zijn al deze figuren dood. Dat is geen fijne gedachte als je op het punt staat gemarteld te worden door de tandarts. Dan zie ik namelijk liever elfjes en andere blije figuren in plaats van dode mensen.

Dan begint meneer de tandarts te praten. Je verstaat hem bijna niet omdat hij een kapje voor zijn mond heeft. Zo’n kapje doet me denken aan Sars en Mexicaanse griep. Dat is ook niet bepaald de fijnste gedachte. Hij vertelt je onduidelijk dat er eerst foto’s worden gemaakt. Ik hou niet van foto’s . Ik sta nooit leuk op foto’s, dus ook niet op die van de tandarts. En ja hoor… mijn verstandskies is doorgekomen. (Er zijn een hoop grapjes die gemaakt kunnen worden over verstandskiezen, maar ik doe het verdorie niet!). “Dat gaan we eens even van dichtbij bekijken”, zegt meneer de tandarts. Ik open mijn mond en meneer de tandarts gaat in de weer met zijn eerste martelwerktuig. Zo’n krom pinnetje waar je zo heerlijk mee kan krassen. En dat doet hij ook.

“Nou Carlijn”, zegt hij terwijl hij hard met zijn pinnetje in mijn tandvlees zit te porren, “dat ziet er niet goed uit, je tandvlees bloedt”. Ik ben geen tandarts, maar dat lijkt me best een logische reactie nadat meneer de tandarts met zijn pinnetje in mijn tandvlees heeft liggen roeren alsof het een friggin’ macaroni schotel is. “En die verstandskies linksboven, die moet eruit. Hij staat nutteloos in een hoekje zielig te wezen, en hij heeft geen kameraadje aan de onderkant zitten”, vertelt hij verder alsof ik 9 jaar ben. Prima dan.

Nu ben ik thuis. De afspraak voor het trekken van mijn verstandskies staat gepland. 8 Juni gaat het allemaal plaatsvinden. Wat een feest, ik kan bijna niet wachten om tachtig spuiten te krijgen waardoor de mimiek van mijn hele gezicht verdwijnt en vervolgens gezellig de rest van de dag met een verdoofde bek rond te wandelen.

En nog bedankt lieve tandarts; ik had nooit last van mijn tandvlees, todat jij er verdikkie in begon te porren met je steekding!

Bekijk alle logs van Carliño