Het openbaar vervoer. Ik vind het nog steeds een raar fenomeen. Elke week breng ik toch enkele eenzame uurtjes door in de bus en trein (eenzaam doordat mijn mp3-speler het leuk vond om zichzelf kwijt te maken). En dan kom je rare dingen tegen…
‘s Ochtends sta je op, je pakt hals over kop je spulletjes bij elkaar waarmee je minstens 'n paar daagjes Breda kunt overleven, en begeeft je richting bus. Ik heb in het algemeen niets tegen ‘de bus’, alleen tegen bus 73. Dat is namelijk de enige bus die ik kan nemen om in Weert te geraken. Vooral rond kwart voor 8 is het best wel moeilijk (lees: onmogelijk) om een plaatsje te veroveren in bus 73. Al van veraf zie je dat er hier en daar wat benen en armen uit de busdeuren steken. Ook zie je wat gezichten en andere kont-achtige lichaamsdelen tegen de ruiten gedrukt staan. En daar sta je dan, met je trolley-koffertje en laptop-tasje. Prop je daar maar eens bij. Gelukkig heb ik daar een erg mooi inventieve oplossing voor bedacht. Gewoon keihard rennen en je dan met een rotsnelheid in de grote grijze massa werpen, precíes 0,1 seconde voordat de deuren zich sluiten.
Maar goed, je zit inmiddels in de beruchte bus 73 gepropt, en dan valt je op; ALLE buschauffeurs gooien semi-sociaal hun handje in de lucht voor tegemoetkomende chauffeurs. En je zou dat gezicht eens moeten zien als er niet wordt teruggezwaaid! Dan komt er één vraag bij mij naar boven… Waarom?! Terwijl ik door 80 kilo vlees tegen de voorruit van de bus wordt gedrukt bedenk ik me dat ik in een té ongemakkelijke positie zit om daar over na te denken. Gelukkig gaan snel de deuren open, en daar val je met je hele hebben-en-houwen naar buiten.

Yes! Het station is bereikt!

Natuurlijk heb je door de overvolle bus een lichte vertraging opgelopen, en moet je hard rennen om de trein van 8.12uur naar Eindhoven nog te halen. En geloof mij, met (overigens erg mooie) laarzen met hakken waar een normaal persoon nog geen 100 meter op af kan leggen over ‘kinderkopjes’ rennen is best wel een vermoeiende bezigheid. Half struikelend ren je met je trolley-koffertje en laptop-tasje richting stations deuren. Vluchtig werp je nog een blik op de klok die daar zo mooi boven de deuren is gestationeerd zodat je nog even met de neus op de feiten wordt gedrukt dat je héél erg aan de late kant bent. Met een topsnelheid moffel je je nog net op tijd de trein in.

Gefeliciteerd! Je hebt voor de verandering eens je trein gehaald!

Natuurlijk is zitten geen optie meer, maar je mag niet klagen.
In Eindhoven stroomt de hele trein leeg. Hier komt het voordeel van bij de deur staan; op het moment dat de deuren opengaan ben je de eerste die buiten staat en, na het perron overgestoken te hebben, ook weer de eerste die de trein richting Breda instapt. Yes! Je kunt zitten.
De eerste stop is Tilburg. Daar komt ‘raar fenomeen nummer 2’ aan het licht. Als de trein aan komt rijden heeft iedereen al zijn plaatsje veroverd op het perron. De een door netjes te blijven staan, de ander door een zwerver weg te jagen en zijn plaatsje op de bank in te pikken. Dan komt de trein aanrijden en ineens gaat iedereen meelopen in de richting waarin de trein rijdt! Dan komt er één vraag bij mij naar boven; Waarom?! Naar mijn mening is die trein lang genoeg om iedereen een plaatsje (zittend, maar in ieder geval staand) te geven. En toch zie je het hele perron ineens naar voren verplaatsen. Compleet nutteloos, als je het mij vraagt.

Maar eigenlijk mogen we niet klagen. Als je in Breda aankomt, kun je 9 van de 10 keer gelijk doorlopen en je bus halen. Hoezee!

Dus eigenlijk moeten we blij zijn met buschauffeurs, treinmachinisten en zelfs conducteurs. Want zonder die gasten zouden wij, hard studerende arme studentjes, nooit op onze hide-away in Breda aankomen.

Ode.

Bekijk alle logs van Carliño