“Knapperige appels en peren, haal hier uw asperges, wat is dat een gruwelijk mooie fiets!”
Zo sprak de rimpelige marktkoopman. En terwijl hij dat zegt draaien er verschillende hoofdjes mijn kant op. Mensen met tassen die de contouren van het frame volgen met hun ogen. Mensen die een vluchtige blik werpen en stug doorlopen. Behalve de kinderen, zij wijzen en roepen; “Mama kijk daar die fiets!”

Nederlanders zijn gereserveerd. Om maar even mijn eigen volk te generaliseren.
Mensen lijken steeds meer in hun eigen wereldje te leven.
Het is ieder voor zich en niemand voor ons allen. Je ziet mensen kijken, je ziet ze denken maar het merendeel is te druk met zichzelf bezig om zich over een ander te bekommeren.

Zo heeft vriendlief zijn eigen fiets moeten stelen van het station. Hij had het sleuteltje met grof geweld doorgedraaid in het slot, met als gevolg een afgebroken sleutel.
Bewapend met betonschaar en mannelijke glimlach op zijn gezicht loopt hij naar zijn fiets, gaat daar een aantal keer staan inhakken op het slot en werkelijk niemand die er wat van zegt.

Terwijl ik verder loop op de markt zie ik voor me een oude dame onderuit gaan met een tas vol boodschapjes. Ze blijft roerloos zitten en kijkt om zich heen. Niemand die een poot uitsteekt. Ik zet mijn fiets aan de kant en help haar met de tas inladen. De vrouw bedankt me hartelijk en vraagt zich hardop af waar de goede manieren zijn gebleven van de hedendaagse mens. Ondertussen hangt er een bejaarde man met corduroy streepjesbroek aan mijn fiets en trekt een keer flink aan het stuur.

“Hallo, waar zijn wij mee bezig” zeg ik met kleine vlammetjes in mijn ogen. Omkijken, aanspreken, foto’s maken, ik vind alles prima maar men blijft met hun ongewassen ledematen van mijn eigendom af!
“Ik wilde graag weten wat dit dingetje kost” zegt hij dan, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. “Echt heel erg veel” zeg ik gepikeerd en probeer met een ruk aan het stuur mijn weg te vervolgen. De man laat echter niet los en vraagt mij nogmaals naar de prijs, ik verdubbel deze en van schrik laat de rimpelsauriër zijn hand van het chroom glijden.

Zo kom ik natuurlijk nooit van mijn slechte gewoonte af en scheer ik nog steeds gehele bevolkingsgroepen over èèn kam.
De volgende dag zou ik mijn NS-dagkaartje gaan gebruiken bij een ritje naar Utrecht. Weer een nieuwe ervaring rijker. Het zoeken naar de juiste trein en vervolgens het zoeken naar een zitplaats. Ik kom ergens tussen de eerste en tweede klas te staan, vlakbij een deur.
Naast mij bevind zich een 70-plusser die zich angstvallig vasthoudt aan een draaiende deurstijl. Tegenover haar zit een kindje van rond de 10 jaar op een trapje een boterham te eten.
(Dat ik dit toch allemaal mis op een gemiddelde dag wanneer ik met de auto reis)
De oude vrouw stoot mij aan met haar Chanel nr5 walm om zich heen en praat snel en aangebrand. “Dat de jeugd zich tegenwoordig toch nergens meer iets van aantrekt, niemand staat meer voor me op” Ik kijk haar verbaasd aan en stap vriendelijk een stukje opzij. ‘U mag hier wel staan hoor’ zeg ik licht spottend, en de vrouw neemt ook daadwerkelijk mijn staanplaats in beslag.

Het 10-jarige meisje gilt hard tegen haar moeder dat die oude dame zo stinkt die nu nog een stukje dichterbij was komen staan. En terwijl ik God op mijn blote knietjes dank voor de uitvinding van de Ipod zet ik deze nog een standje harder.
Ondertussen generaliseer ik rustig verder; kinderen en bejaarden kennen geen schaamte en de maatschappij verloedert. Met mij erbij.

Bekijk alle logs van Leura