Vrouwen zijn moeilijk. Zegt men. Lastig ook. En ja, daar heeft men behoorlijk gelijk in. Maar dat wil niet zeggen dat alle anderen lekker makkelijk zijn. Mannen kunnen er namelijk ook wat van. Tegenwoordig. De mannen die ik tref in ieder geval. Dat is iets nieuws. En soms hoor ik mijn vriendinnen er ook over.

Gedoe. Er is gedoe. Al in het vroege date stadium toont de man dit gedoe. En als er iets is waar ik een gruwelijke hekel aan heb, dan is het wel gedoe.

Wanneer ik een leuke man tegenkom, denk ik: “hé, wat leuk, een leuke man!” Dan volgt er een superleuk gesprek. En we nemen nog een drankje. Telefoonnummers worden uitgewisseld en na ge-sms tot diep in de nacht, is er al snel een etentje of wat dan ook gepland. Dat is óók enorm leuk. De man lijkt spontaan, vrolijk, nuchter en gezond en helemaal single in het leven te staan. En dat is nu precies wat bij mij past. Want ik ben zelf de fase waarin er geworsteld wordt met ex relaties voorbij. Al ben ik nooit echt een exen treurtype geweest. Uit is uit. Ook de fase ‘niet weten wat te willen’ en bijkomende vragen, heb ik al jaren achter de rug. Dus een dito man voor een afspraak zou gewenst zijn. En zo lijkt de man die ik tref.

Hij vertelt over zijn leuke baan, zijn vrienden en allerlei dingen die hem bezig houden. Een ondernemend type. Maar dan ineens, op ons eerste afspraakje, begint hij over zijn, auw auw auw niet doen, maar daar zijn ze dan toch, exen.

Met naam en toenaam komen ze één voor één voorbij, uiterlijkheden niet weggelaten. En de reden van iedere breuk, komt er als een dot slagroom bovenop. Nou, dan is het al gedoemd te mislukken. Want op een eerste afspraak bestaan er geen exen. Mocht de beste man hier niet over praten, komt er vast nog een date. Leuk en spannend. Maar op één of andere manier wil hij al snel van alles vertellen, in vertrouwen, over dat hij niet weet wat hij wil en de problemen met zichzelf. Of hij heeft nog contact met zijn ex en twijfelt of hij helemaal over haar heen is. Of hij wil juist snel weten of ik wel kinderen wil, omdat hij ze zelf enorm graag wil. Het zelfde met de trouwvraag. Of hij wil zich niet binden, om allerlei redenen waar ik allang niet meer naar luister, op ons tweede afspraakje. Allemaal uitingen, waarvan ik dacht dat het vrouwenuitspraken zijn en waar mannen een enorme afkeer van hebben. Maar neen, de man is zelf al snel openhartig in de huidige toestand.

Mannen praten tegenwoordig dus over dat soort zaken. Ze tonen gevoel. En praten er graag over. Enorm veel. En snel. Veel te snel. Waarom? Wie heeft mannen ooit verteld dat vrouwen graag een gevoelige, en dat gevoel ook snel tonende, man willen? Ik niet in ieder geval. Ik heb er niets mee te maken gehad. In mijn scenario tonen mannen interesse en proberen ze indruk te maken tijdens eerste afspraakjes. En dan niet met het in chronologische volgorde opnoemen van een reeks exen. Ik kan overigens eens vragen aan een volgende man die dat toch doet, of hij ze ook op haarkleur zou kunnen rangschikken. Of is mijn zieke humor dan weer niet aardig en komt dit jaloers over? Begrijp mij niet verkeerd, ik ben vreselijk gek op mijn mannelijke medemens, maar ik snap gewoon niet waar het in deze of vorige eeuw mis is gegaan. Ik kamp met de eeuwige vragen: waarom hebben dertig plus mannen zoveel gedoe? En waarom hebben vrouwen dit met open armen ontvangen?

Eerste afspraakjes horen zorgeloos te zijn, ontwapenend en genieten is het opperwoord in deze beginfase. Dus, vrouwen, waarom is dit toegelaten en mannen, waarom zijn jullie hier zo gretig op in gegaan? Goed, beide partijen zullen er vast schuld aan hebben.

Maar.

Zullen we dan nu gewoon stoppen met gedoe en gaan genieten?

Bekijk alle logs van Marlease