Mijn linkeroog, daar begint het mee. Een kleine trilling boven mijn ooglid. Omdat het al zo lang geleden is sinds de laatste keer, sla ik er geen acht op. Maar dan wordt mijn oog zwaarder en zwaarder en begint het te kloppen. Te laat realiseer ik me wat er aan de hand is, te laat om het nog te kunnen stoppen. Migraine.

In een rap tempo wordt mijn hoofd overgenomen en mijn spieren aangetrokken. Mijn hoofd bonkt als een bezetene. Met een aantal pijnstillers val ik in slaap om twee uur later nog beroerder wakker te worden. Licht, alles is te licht. Een misselijkheidaanval overvalt me. Met een hand over mijn ogen als bescherming tegen het licht, strompel ik de trap af naar de wc. Na alles eruit gegooid te hebben, gooi ik er weer een aantal pijnstillers in.

Het helpt niet. Ik weet niet wat ik moet doen. Gek word ik van de pijn, zelfs een beetje paniekerig omdat het gebonk niet minder wordt. Buiten hoor ik muziek en feestende mensen: het is Koninginnedag. Binnen doe ik mijn best om niets te horen. Machteloos en wit als een spook lig ik op de bank, terwijl ik zo had uitgekeken naar deze dag.

Na uren van comateus bewustzijn, voel ik mijn spieren eindelijk iets ontspannen. De bonkende pijn trekt naar mijn achterhoofd en langzaam zakt de strakke band in mijn hoofd naar beneden. Ik kan weer uit mijn ogen kijken zonder dat het licht tot achter in mijn hoofd steekt en geluid lijkt niet langer mijn oren te verdoven.

Twee dagen later is mijn hoofdpijn zo goed als verdwenen, maar blijft Nederland in een verschrikkelijke Koninginnedagkater hangen. Daar valt helaas niets tegen te slikken.

Bekijk alle logs van Alice