Gisteren werd ik 29.
Wauw. Dat is oud.

Tenminste, dat vind ik nu. Over tien jaar kijk ik ongetwijfeld met weemoed terug, wens ik dat ik weer 29 werd en verklaar ik de net 29- jarige Niké voor gek.

Maar dat is dan, en daar heb ik nu lekker schijt aan.
Dus maak ik me nu, met het voortschrijden van de tijd en mijn leeftijd, gewoon ongegeneerd zorgen over het verval dat op de loer ligt en vraag ik me op dramatische wijze af, of ik wel alles uit mijn leven haal.
Als ik ooit terug kijk, heb ik dan nergens spijt van? Heb ik dan wel alles uit het leven gehaald? Doe ik het nu eigenlijk wel goed? Had ik niet al veel meer moeten bereiken? Waar gaat het heen….

Enter the Drama Queen, aaaahhh…

Maar de druk om ‘iets’ opgebouwd te hebben neemt nu ook echt onverbiddelijk toe! De wereld om mij heen is volop bezig met carrières, huizen en gezinnen.

En dus begint het te knagen. Moet ik dan ondertussen niet ook….

Tegelijkertijd schreeuwen mijn dromen en idealen om aandacht, maar die zijn weer verdomd lastig te verenigen met het stabiele leven dat bij deze leeftijd lijkt te horen en nu óók behoorlijk aantrekkelijk lijkt.
Daarbij realiseer ik me steeds meer dat ‘later’ inmiddels nú is geworden en dat dromen ook nú moeten worden nagejaagd. Niet over 10 jaar als ik, oh lord, richting de 40 ga.

Genoeg onrust op het persoonlijk ontwikkelingsvlak dus (quarterlife crisis anyone?) en dan komt het aanstormend lichamelijke verval, waar ik gezien mijn leeftijd en de eerste voorzichtige lijntjes op mijn huid, weleens rekening mee mag gaan houden, daar nog eens bij.
Neuroot als ik ben heb ik een goede aanleg tot doorschieten en moet ik mezelf dan ook streng toe spreken om niet acuut de nieuwste Crème de la Mer of la Prairie rimpelcrèmes (per dozijn) aan te schaffen. Want, hoe onschuldig en 'ver van mijn bed' rimpels ook lijken als je 20 bent, als je 29 bent zijn ze opeens een stuk echter.

Terwijl ik dus druk bezig ben met mijn eigen '29 jaar alweer!' beslommeringen en mini quarterlife 'god wat moet ik met mijn leven?' crisis lees ik een nieuwsbericht over actrice Lucy Gordon, bekend van (nou ja, bekend van…Ik kende haar niet, maar oké. Ik ben dan ook geen actiefilm fan) Spider Man 3.

Lucy was een veelbelovende actrice, die aan het begin stond van een prachtige acteercarrière. Een typisch voorbeeld van iemand die op het eerste gezicht alles leek te hebben.

Twee weken geleden werd Lucy echter gevonden in haar appartement in Parijs. Dood.
Ze had zichzelf opgehangen.
Lucy zou vorige week vrijdag 29 zijn geworden.

Ze leek alles te hebben. Dat was slechts schijn.
Nu heeft ze echt niks meer. Haar leven is voorbij.

Het dreunt na. Ze zou 29 jaar zijn geworden.

Gisteren werd ik 29. Gelukkig.

Bekijk alle logs van Niké