Zo ongeveer is de strekking van het artikel waar ik vandaag voor werd geïnterviewd. Mijn tas (of eigenlijk: één van mijn tassen, want ja, ik heb er veel merkte ook de interviewer snibbig op) laat zien wie ik ben. Ik vertel over mijn tas, en dus over mijn leven.

Vermoedelijke uitkomst: ik ben oppervlakkig.

Even een korte samenvatting van het interview:
'Hoeveel tassen heb je?' Hmmm, geen idee, even tellen.....
'Wat vind je belangrijk aan een tas?' Tja, niet zoveel eigenlijk. Er vindt geen strenge selectieprocedure plaats bij het kopen tenminste. Behalve of ik 'm mooi vind. Mooi is dus belangrijk...
'Hoe bepaal je welke tas je die dag meeneemt naar je werk?' Uh, aan de hand van wat ik die dag aantrek?

Het mag duidelijk zijn, heel veel diepgang zit er zo niet in. Ik heb nog mijn best gedaan wat minder oppervlakkig over te komen, maar met ‘de tas’ als onderwerp lukt me dat nu eenmaal niet zo goed. Wat tassen betreft (en kleren, schoenen en meer uit de categorie luxeartikelen) ben ik gewoon een beetje oppervlakkig. Tenminste, als houden van mooie spullen betekent dat je oppervlakkig bent. En dat is natuurlijk nog maar de vraag.

Van mijn ouders kreeg ik ooit een verjaardagskaart met de tekst: "All I want is world peace and a pair of new shoes". Volgens mij vat dat het wel goed samen.
Want ja, ik heb ook andere interesses.

Pislink wordt ik dus van mensen die niet verder kijken dan mijn liefde voor mooie objecten en mij acuut in het hokje ‘oppervlakkig modedoosje’ plaatsen.

Waar komt zo’n stom hokje vandaan?
Volgens mij uit de behoefte van mensen om werkelijk alles en iedereen in hokjes te willen plaatsen. We roepen om het hardst dat mensen vooral zichzelf moet kunnen zijn en dat iedereen uniek is, maar uiteindelijk lijken we allemaal een onbedwingbare behoefte aan kaders te hebben.
Al is het maar om er vervolgens weer heel hard tegenaan te kunnen schoppen.

Het ís natuurlijk ook bijzonder storend als het beeld dat je van iemand hebt gecreëerd totaal niet blijkt te kloppen. Zo’n beeld schept namelijk een bepaalde veiligheid. Het beperkt de onzekerheden en risico's en versterkt onze eigen positie. Iemand in een hokje plaatsen en voor een groot deel invullen wie iemand is, voordat je dat eigenlijk kúnt doen, vindt ongetwijfeld zijn oorsprong in de oertijd. Het maakt het leven overzichtelijk als je dingen, en dus ook mensen, kunt categoriseren. En daar houden we nu eenmaal, stiekem, toch best wel van.

Maar goed, ik en mijn tas dus. We gaan ongetwijfeld lekker oppervlakkig overkomen met z'n tweetjes. Daar doe ik niks meer aan.

Ach ja, als de foto’s maar mooi worden…….

Bekijk alle logs van Niké