En dat is best een moeilijke hobby. Ik spaar ze. Maar eerst moet ik ze zoeken. Op de sportschool. Eerst spaarde ik gouden tanden en dito kleur kettingen met namen, maar hiervan werd de verzameling al snel erg groot. Nu spaar ik dus tatoeages. Ik sport weer wat meer dan voorheen. Ik heb de crosstrainer herontdekt. En de crosstrainer mij. Dat is leuk. Voor zolang het duurt. En het heeft ervoor gezorgd dat ik nog een nieuwe bezigheid heb. Ik ben nu dus een sportende verzamelaar.

Ik verzamel afbeeldingen die ik zie. Ik kan ze niet mee naar huis nemen. Behalve in mijn hoofd. Het zijn de afbeeldingen op de lichamen van mijn medesporters. Tatoeages. Ik spaar sexy tatoeages van mijn, vrijwel allen zeer ordinaire, sportvrienden. Dus of ze nu echt heel sexy zijn? Mijn sportschool is goedkoop. Logisch dat ik daar sport, die drie keer per jaar dat ik even een sportmanie heb. Op een goedkope sportschool komen veel mensen. Heel veel mensen. Ik woon in Rotterdam. En mensen op goedkope sportscholen in Rotterdam hebben veel tatoeages. Dat is een feit. Ik heb het zelf gezien.

Goed. Ik spaar ze dus. Naast mij op de loopband stond een meneer met onduidelijke afbeeldingen op zijn armen. Dit zijn de leukste om te verzamelen. Ik moet dan namelijk eerst uitvinden wat er staat. Anders weet ik niet wat ik in mijn verzameling heb. Dat kan natuurlijk niet. Dan is het moeilijk archiveren in mijn hoofd. En dan heb ik veel dubbele exemplaren. Al snel had ik een soort kronkelbloem met de naam Chantal erboven op de arm van de meneer naast me te pakken. Mooi. Het begin van de verzameling was gemaakt. Op zijn andere arm zag ik een lange dubbele streep. Het was heel moeilijk om hier iets in te herkennen. De lijnen waren lichtgrijs en niet aan één stuk. Alsof de pen leeg was en een andere pen de lijn af had gemaakt. Met breuklijn dus. Na opvallend goed kijken en wat verontrustende, lichtelijk bedreigende blikken van mijn Feyenoord shirt dragende buurman, had ik plots het tweede item in mijn collectie.

Een dolk. Het moest een dolk zijn. Met wat prikkeldraad. Een collectors item, want het was zo lelijk en onprofessioneel, dat het wel door hem zelf gezet moest zijn. Nou, dat verdient een ereplek. Vond ik. Dat is namelijk nog best moeilijk. Zelfs een mooie draak op een rug getatoeëerd door een expert is makkelijker. In mijn beleving.

Voor mij stond een vrouw, op het stepapparaat. Ze droeg een hemdje. Te klein. Voor haar grote lichaam wat eruit puilde in ieder geval. Maar. Het gaf mij wel weer een nieuw plaatje voor mijn verzameling. Een goed zichtbaar, lelijk geplaatst plaatje. Een oranje vaal hart. Ik denk dat het ooit rood is geweest. Maar het was licht, smoezelig, vaal oranje. Ik zag letters. Maar ik moest wachten tot ze zich zou bewegen, want er hingen gouden kettingen voor en dus in de weg. Na flink wat gestep van de mevrouw, had ik de letters eindelijk te pakken; “Moeder”. Er stond “Moeder”. Mijn dikke overbuurvrouw op de step eert haar moeder in een aftands lelijk hart. Best lief. Ik nam het plaatje mee in mijn verzameling.

Een grote, kale, stoere, donkere man had een zwart teken, een tribal, bovenop zijn dikke spierbal. Wanneer hij een gewicht de lucht in gooide, want dat doen ze, ze heffen geen gewicht, maar gooien gewicht, kwam zijn spierbundel nog meer tot leven en de zwarte tekening knalde bijna uit elkaar. Net een ouderwetsche tekenfilm. Ik dacht er zelf de geluiden bij: “Kaboem, Pats, Beng!” Maar al snel werd het weer een tribal figuur op zijn biceps. Of triceps. Op zijn spierbal dus.

Ik had al vlug een redelijk grote verzameling. Maar ik heb mijn hobby uitgebreid. Wanneer ik nu in de sportschool kom, moet ik, voordat ik de tatoeages uit mijn verzameling op de eigenaren nogmaals bekijk, eerst raden welke bij wie hoort. Het is duidelijk dat het hart met moeder niet bij de spierbal hoort en de dolk niet op de dikke mevrouw. Maar onderschat het niet.

Want het is nog knap lastig om te onthouden bij wie de getatoeëerde namen; Cheyenne, Angelo, Charissa, Melvin, Destiny en Latoya horen hoor.

Bekijk alle logs van Marlease