Afgelopen zondag was ik op een high tea. Bij een vriendin die uitermate bedreven is in het organiseren van een high tea. De bordjes stonden klaar, de vorkjes, servetten, alles wat bij een high tea hoort, stond er. En meer. Allerlei soorten drankjes. En quiche. Koekjes, maar dan niet zomaar koekjes. Echte koekjes. Zelf gemaakt. Geen idee hoe. Taarten die er uitzagen als echte taarten! Je kent ze misschien wel, van plaatjes, of van in de etalage van een chique patisserie. Hapjes met ei en bacon, maar dan niet zoals het klinkt. Nu is het niet zo dat ik deze dingen nooit eerder gegeten heb, ik ben namelijk nogal van de culinaire dingen. Maar, dat iemand ze zelf maakt en dan ook nog eens alles er omheen op orde heeft, verdient een ‘keukenprinses’ medaille. Ik heb zo’n medaille niet. Ik krijg er ook nooit één.

De organisatie gaat bij mij al mis. Als ik aan de boodschappen denk, zie ik al problemen. Ik ben namelijk slecht in boodschappen doen. Dus dan zou het een hoopvol moment zijn wanneer ik thuis gekomen mijn boodschappentas zou openen. Daarna zou ik moeten bedenken hoe ik de lekkernijen klaar zou maken. Ik denk dat een appelflap nog wel zou lukken. Of een appeltaart. Maar dan niet zo’n mooie hoge, die er echt uitziet als een ouderwetsche appeltaart. Zondag stond er wel zo één. En als ik denk aan de chocoladetaart die de tafel sierde, krijg ik vals speel gedachten. Ik zou waarschijnlijk voor een high tea alles bij een goede patisserie kopen. En er trots mee rondlopen. Al zou dat niet overeenkomen met mijn tekort aan vorkjes en borden. Ook het moment waarop iemand om een servetje vraagt, zou behoorlijk gênant zijn. Ik heb die dingen nooit in huis en als ik ze een keer koop, dan gebruik ik de vrolijk gestippelde exemplaren al gauw voor het afdeppen van mijn visje voordat deze de pan in duikt. Want keukenpapier is in mijn leven niet op de voorgrond aanwezig. Op de achtergrond overigens ook niet.

Ik probeer het echt wel. Maar het mislukt. Koken kan ik wel. Gezond koken vooral. Maar niet voor meer dan twee personen. Dan snap ik het al niet meer. Dus met meer dan twee personen, ga ik gewoon ergens eten. Dat scheelt een hoop gedoe. En veel teleurgestelde blikken als bij één persoon de vis nog wel in tact is. Ik denk dat mijn high tea vriendin wel gewoon de keuken in duikt als er een man of zes, of misschien wel acht komt eten. En dat de organisatie voorspoedig verloopt. Bij haar wel. Want zij heeft de medaille.

Ik heb geen keukenweegschaal en geen slagroom spuitzak. Ook geen bloem en zelfrijzend bakmeel in mijn kast. Of van die kleine zakjes vanillesuiker. Sommige mensen hebben zo’n spatel van rubber waarmee ze ‘iets’ ‘ergens’ uit kunnen halen, of leeg kunnen spatelen. Zo’n ding heb ik niet. In mijn keuken staat geen maatbeker. En zonder taartblik of andere vormen kom ik ook niet echt ver. Ik weet niet eens hoe mijn oven werkt.

Vandaag zag ik een oud filmpje en bedacht dat ik het niet goed zou hebben gedaan in de jaren vijftig. Althans, niet in iedere rol. In filmpjes uit de jaren vijftig toont men regelmatig vrouwen die er beeldig bijstaan, in schattige plooirokken, met bijpassende flatjes. In de keuken. Ze dragen een schort. Ik heb geen schort. In de ene hand hebben ze een beslagkom, welke ik overigens ook niet in mijn bezit heb, en in de andere hand een spatel, of pollepel. En op hun gezichtjes dragen zij een brede glimlach. Die glimlach snap ik wel. Zij kunnen allen de meest lekkere en prachtige taarten bakken. Als ik dat zou kunnen, zou ik ook zo lachen. Met een pollepel in mijn hand.

Ik vrees dat ik in de jaren vijftig geen taartbakkende vrouw zoals in de filmpjes zou zijn, maar één van die meiden die achter Elvis aan zat. In een petticoat.

Met getoupeerd haar.

Bekijk alle logs van Marlease