Ballonvaren, een gigantisch stuk tentzeil verbonden aan een rieten mandje en een enorme gasbrander die het geheel de lucht in moet houden. Ik heb het nooit begrepen.
Ik was dan ook niet bepaald door het dolle heen toen vriendlief vertelde dat ik met het bedrijfsuitje mee mocht.
We gingen (jawel) ballonvaren.
Onze gigantische reclameballon stond al met smart op ons te wachten in Amersfoort.
Voor die tijd was er nog een barbecue en werd mij op het laatste moment nog meer schrik ingeboezemd door een stel opengesperde oogjes van een collega. “Ik hoorde dat hij wel tot duizend meter hoog gaat!”
Alle stoere mannen werden met aanhang ingedeeld in verschillende ballonnen. Wij kregen nummer 5 en mochten dus onze ogen uitkijken bij het opstijgen van onze voorgangers.

De collega met opengesperde oogjes hield het mandje met beiden handen vast en keek met een strakke blik naar de veilige haven die hij achterliet. Wij moesten nog!
Stien, onze piloot (waag het eens om ze chauffeur te noemen) gaf ons uitleg over de vaart en ook niet onbelangrijk, het landen.
Bij het landen moesten we door de knieën zakken, de mand stevig vasthouden en wachten op instructies.
Zou er iemand voor het zingen de kerk uit gaan (ofwel, vroegtijdig uit het mandje lazeren) bestond de kans dat de ballon weer lucht hapte en opnieuw de lucht in zou vliegen.
Hoogspanningkabels, snelwegen, hoge bomen, en diepe wateren daargelaten.

Toen onze ballon gevuld was met hete lucht mochten we in het mandje klimmen.
Mijn been hing half over de rand, mijn rechter heup half uit de kom en mijn handen grepen naar voren. Ik zat in het mandje.
Langzaam kraakte het riet toen we een stukje boven de grond kwamen. Maar opeens bleven we achter ballon nummer 4 hangen met als gevolg een scheef mandje en een kleine babyzuster met vliegangst. “Ik ga niet meer mee!” riep ik met mijn stoere hoofd. “Ik zie jullie wel als jullie geland zijn”
“Niks daarvan” klonk het naast mij, en onze piloot keek mij strak aan. Nu zat ik er al in, en nou zal ik vliegen ook.
Eenmaal boven viel het allemaal reuze mee en merkte je van de harde wind die er stond ook vrij weinig tot niets.

Gebiologeerd door de kleine koetjes en schaapjes die zich onder ons bevonden hing ik over het mandje en bestudeerde het Amersfoortse Legoland.
Met de hete gasbrander boven ons hoofd was het ook nog eens heerlijk warm op een flinke 800 meter hoogte.
“Het gaat wel een sleeplanding worden jongens!” riep onze piloot, en we zakten steeds verder naar de grond.
We lieten een mooi spoor achter op een kleine dertig meter weiland en eindigden met een doffe plof op de zijkant.

Ik had het zonder blijvende schade overleefd en werd beloond met een doop van champagne, een bult gras op mijn hoofd en mijn nieuwe titel; 'Barones van Amersfoort tot Zeewolde.'
Het schijnt namelijk zo te zijn dat iedereen die ooit met een ballon heeft gevaren een titel van adel krijgt.

Het certificaat moet nog volgen maar ik heb toch maar even een heel uur in het luchtruim doorgebracht zonder tranende oogjes en rode wangen. Het word vast een prachtig heldhaftig verhaal voor onze kleinkinderen later.

Bekijk alle logs van Leura