Voel je je Nederlands of Portugees? Dat is een vraag die mij regelmatig voorgeschoteld wordt sinds ik vier jaar geleden naar Portugal ben geëmigreerd. Maar eigenlijk vind ik emigreren een erg groot woord. Dan denk ik aan gezinnen die hun hele hebben en houden in vrachtwagens of vliegtuigen stouwen en het naar de andere kant van de wereld vervoeren. Rompslomp met het verkopen van je huis in Nederland, een nieuwe woning zoeken aan de andere kant van de wereld, gedoe met papieren, paspoorten, vergunningen en wat nog niet meer. Grote afscheidsfeesten, veel tranen en een vaarwel.

In die zin ben ik niet geëmigreerd. Ik heb gewoon mijn rugzak ingepakt met het hoognodige, online een vliegticket geboekt en ik ben gegaan. Eenmaal in Lissabon aangekomen, heb ik een goedkoop kamertje gezocht ergens in een buitenwijk of achterbuurt zo je wilt. Om van daaruit eens te bekijken hoe nu verder.

Ik woon ondertussen samen met een Portugees, ik heb een enorme Portugese schoonfamilie, ik woon in een klein stadje op het Portugese platteland waar niemand iets anders spreekt dan Portugees. Heel langzaam ben ik volledig in het Portugese leven gerold en nu zit ik er midden in en ik vind het heerlijk. Na de lunch houd ik een sesta, de Portugese variant van de siësta, ik luister fado, ik draag geen horloge meer, ik kom te laat op afspraken, ik kan vloeken in het Portugees, heb het streekdialect overgenomen en ik eet bacalhau. Maar hoewel ik bijna helemaal geïntegreerd ben in het Portugese leven, laat ik het ook regelmatig weer heel gemakkelijk achter en dompel me onder in de Nederlandse cultuur. Dan vlieg ik terug naar Nederland of eigenlijk naar België, want dat is goedkoper. Zo´n vier of vijf keer per jaar. Dan bezoek ik mijn Nederlandse familie, mijn vrienden, fiets door het Limburgse land, klaag over het slechte weer en eet boerenkool met worst.

Hollandse nuchterheid of Portugese weemoed? Het antwoord op die vraag is niet eenvoudig. Geen van beide of eigenlijk allebei een beetje. In Nederland ben ik toch niet meer 100% Nederlands en in Portugal voel ik me toch niet helemaal Portugees. Hoewel mijn roots in Nederland liggen, voel ik me in Portugal wel echt thuis. Ik leef als in een duet tussen twee talen en culturen. Ik neem van allebei het beste; als in het samensmelten van een Hollandse hit met de weemoedige klanken van de fado. Dit komt meer dan ooit tot uiting in het prachtige duet tussen de Nederlandse Paskal Jakobsen van Bløf en de Portugese Cristina Branco die onder andere samen het nummer Dansen aan Zee hebben gezongen. Daarbij is Cristina Branco ook nog eens geboren in het stadje waar ik nu toevallig woon.

De Nederlandse kust of de Portugese kust? Ik dans toch het liefste aan de Portugese kust. Het heerlijke klimaat en de relaxte Zuid-Europese mentaliteit en de Portugese cultuur hebben mijn hart gestolen, maar mijn hart zal ook Nederland nooit verstoten. Ga achterover zitten, luister en geniet, dan voel je precies wat ik bedoel.

Bekijk alle logs van Daphinitely