Ik ben fan van Aaf Brandt-Corstius en Bas Haring, voor jullie ongetwijfeld bekende columnisten. Maar ik ben ook fan van Paulien Cornelisse. Wie? Paulien Cornelisse, ze heeft elke donderdag een column in NRC Next over taal. Ze kiest voor de humoristische aanpak en doet heel scherpzinnige observaties over alledaags taalgebruik.

Vorige week kreeg ik "Taal is zeg maar echt mijn ding", een bundeling van Pauliens columns uit verschillende tijdschriften, aangevuld met korte anekdotes en (zelfgemaakte) tekeningen. Ondanks dat ik haar al een tijdje volg in de krant en dus sommige stukken al gelezen had, vond ik dit een geweldig boek en vind ik dat jullie het allemaal moeten lezen! Dat zeg ik niet alleen als PiBu-recensent maar ook als expert: een deel van mij is namelijk taalwetenschapper van beroep.

Als taalwetenschapper heb ik een hekel aan mensen die klagen over taal of taalverandering. Natuurlijk, de spelling en stijl van geschreven taal moeten in orde zijn, maar de gesproken taal ligt niet in de hand van taalpuristen. Taal verandert en ontwikkelt zich spontaan door veelvuldig gebruik. Veel van de regels waar taalklagers ons op wijzen (hen/hun, als/dan, mannelijke/vrouwelijke woorden) zijn ooit verzonnen door 18e eeuwse wetenschappers die vonden dat het Nederlands net zoveel verbuigingen moest hebben als het Duits en het Latijn.

Daarom ben ik zo blij met Paulien Cornelisse. Ze klaagt namelijk niet over taal, ze observeert alleen opvallende verschijnselen en beschrijft die op een heel humoristische manier. Een van mijn favorieten is haar column over Gekkiegekkie:

Ook leuk zijn de e-mailadressen, en de creativiteit die daarop losgelaten wordt. Er zijn bijvoorbeeld nog steeds mensen die een jolig adres gewoon gebruiken voor hun zakelijke e-mail. Die aan de telefoon moeten zeggen: 'Nee, stuur maar naar gekkiegekkie et hotmail dot com. Ja. Gekkiegekkie aan elkaar. Nee, enkel gekkie was al vergeven.'

Zo waar.

Paulien Cornelisse laat haar simpel getekende, neutraal uit hun ogen kijkende, dieren one-liners uit de dagelijkse taalpraktijk maken, zoals:
- 'Ik zag je maar je was het niet.'
- 'Pindakaas. Heel gek, heb ik niets mee. Duo-penotti heb ik dan weer heel veel mee.'
- 'Dus wij zitten daar, en hij gaat zo van, "Ik vind dit niet kunnen," en dit en dat, en wij echt zo van: "Doe even relax!"'

Bij columns waar je zou kunnen twijfelen aan het realistisch zijn van de reeksen voorbeelden, geeft Paulien fijnzinnig aan dat ze "echt gebruikt zijn. Ik zeg het er maar even bij."

Dit boek is zo goed dat het van mij het maximale aantal kogels krijgt: vijf.

Bekijk alle logs van Suzan