"Dan grijpt ze met onvermoede kracht mijn hand en trekt me naar zich toe. Ik hurk naast het bed, mijn hoofd vlak bij het hare.
Weer vraag ik wat er aan de hand is.
'Dit.' Ze trekt de kamerjas ver omhoog. Ik draai mijn hoofd naar rechts. Onder aan haar nogal bolle buik krult een oerwoud aan rossig haar. In een boek over het geslachtsleven staat het woordje 'vestibule' - vestibule? Nee! Vestibulum! De hele zin rijdt door mijn hoofd: 'Een amandelvormig gebied tussen de kleine schaamlippen waar urinebuis en vagina uitmonden.' Weer een geheimzinnig woord erbij."

Je had het allicht al begrepen uit bovenstaand fragment, Frans Pointl vindt vrouwen moeilijk. Katten, daar heeft hij veel meer mee. Over zijn moeizame verhouding met vrouwen is nu een verhalenbundel verschenen, 'Jarig ben je d'r mee'. En ik moet toegeven, het is een bijzonder aardige verzameling verhalen.

In dit interview komt duidelijk naar voren hoe Frans nu precies denkt over vrouwen; "Toen mijn lapjeskat moeilijk liep en we hier in Amsterdam koffie zaten te drinken, vroeg ze wat ik erger zou vinden, dat Vlek dood zou gaan of zij. Waarop ik uit de grond van mijn hart zei: Vlek natuurlijk! Had ik meteen slaande ruzie. Zij wilde uiteraard horen dat ik haar boven die kat stelde."

Tijdens het lezen van de bundel, begrijp je steeds beter waarom Frans zo'n moeite heeft met vrouwen. Na de Tweede Wereldoorlog woont hij jaren met zijn oude moeder (ze was 45 toen ze Frans kreeg) op een kamer in Amsterdam. Daar zijn moeder zwaar getraumatiseerd is door de oorlog en flink op Frans leunt, ervaart hij dit als behoorlijk verstikkend. Als zij dan overlijdt en hij eindelijk 'vrij' is, komt hij het meest vreemde vrouwvolk tegen en ik moet toegeven, erg goed komen wij er niet vanaf.

Nog los van zijn moeder die hem tot waanzin drijft, is er ook de mooie Sientje. Sientje is dol op Frans en Sientje spreekt over zichzelf in de derde persoon. Sientje vindt dat leuk, Frans wat minder. Charlotte is zijn compleet gestoorde hospita, Paula zijn chagrijnige bezitterige vriendin, Esther Lea trouwt met een ander en Tinie zet Frans op straat als ze een leuk meisje vindt om samen te wonen. Kortom, allemaal verhalen waar zelfs ik wanhopig van word. Frans Pointl heeft een prettige schrijfstijl en weet de lezer helemaal mee te slepen in zijn verwondering. Zijn onmacht om maar goed om te kunnen gaan met die raadselachtige wezens krijgt helemaal vat op je en als ik in mijn leven zulke vrouwen had gekend, had ik er ook niet zoveel mee gehad. Kortom, 'Jarig ben je d'r mee' is een fijne bundel om te lezen, maar ook niet meer dan dat. Daarom geef ik drie van de maximaal vijf roze kogels.

Uitgeverij Nijgh & Van Ditmar
Mei 2009
208 pagina's

Bekijk alle logs van Judith