Vannacht was het volle maan. Ik slaap dan altijd heel slecht. Dat is normaal met volle maan. Zegt men. Ik heb geen idee of het echt komt door de volle maan, of doordat ik ooit heb gehoord dat sommige mensen slecht slapen wanneer het volle maan is. Maar ik slaap slecht wanneer de maan vol is. Misschien moet ik eens enorm aan de drank op deze avonden. Dan merk ik er wellicht niks van. Of juist wel. Want als dat maan verhaal waar is en ik dan dus ondanks wat dan ook wakker zal liggen, is dit met een met alcohol gevuld lichaam niet zo fijn. Wakker liggen na alcoholconsumptie geeft hartkloppingen. In mijn geval in ieder geval.

Onrustig. Ook ben ik de laatste dagen, rond het volle maan spektakel, onrustig en baldadig. Nu vertelde iemand mij dat mensen onrustig, nerveus en druk kunnen worden als de volle maan op komst is. Ik geloof er niet in. Maar ik geloofde ook niet in slecht slapen door dat ding. Dus misschien heeft dit losbandige gedrag er ook wel echt mee te maken. De volgende keer let ik er eens extra op. Misschien komt er dan wel een weerwolf aan mijn deur. Alhoewel deze niet bestaan. Denk ik.

Ik ben naar een commerciële film geweest. Meestal kijk ik filmhuisfilms. Laatst nog twee Zweedse en een Italiaanse cult film gezien. De één ging over lesbische gevoelens van twee tienermeisjes, de ander over een jonge blanke leraar aan de drugs op een getto school en nog één over Italiaanse homo’s in Amerika met alle bijkomende perikelen. Dit alles speelde zich af in rustieke omgevingen. Of dreigend donker. Of kleurrijk, zoals bij een Deense film die ik ook nog zag. De hoofdrolspelers hebben niets met Hollywood te maken. Niets glamoureus aan. Nee, het zijn mensen zoals jij en ik. Nou ja, vooral zoals jij.

Dus. Ik ging met een vriendin naar de film, ‘Fast & Furious’. Die film gaat over racen. Veel, heel veel racen. Snelle auto’s. En vrouwen in bikini. Nee, geen vrouwen zoals jij en ik. Maar vrouwen die wel in een goudkleurig mini bikinietje passen. Ze hadden allen heel lang haar. Gelukkig, dat heb ik ook. Deels had ik dus zo mee kunnen spelen in deze film. Het verhaal ging vrijwel nergens over. Dat ben ik niet gewend. Filmhuisfilms gaan altijd enorm ergens over. Soms zo erg dat ik af en toe denk, ging het maar nergens over. Maar. Deze film ging dus over racen. En vechten. En ‘strakke chickies’. Ik ging naar deze film voor een acteur.

Vin Diesel. Fout, fouter, foutst! Vriendin en ik gingen dus naar dit gedoe voor Vin. Eigenlijk voor zijn armen. En voor de popcorn. Want zonder popcorn is een commerciële racefilm toch minder leuk. Vin is fout. Maar hij kan wel heel goed racen. Zo vond hij, met 190 km per uur of meer, de nog met steen bedekte ingang van de tunnel die door het gebergte ging. Hij knalde er precies doorheen. Nou, dan kun je goed racen, vind ik. En dan ben je stoer. En hij bleef in leven. Ook niet geheel onbelangrijk.

Vin Diesel heeft armen. Niet zoals de armen van de jonge blanke leraar aan de crack in de getto film. Neen. Vin Diesel heeft armen waar mijn bovenbenen inpassen. Groot! Enorm. Ik ben nooit zo onder de indruk van krachtpatsers. Maar deze armen, van Vin… Man!

We hebben zitten kwijlen en vloeken, omdat deze meneer zo godvergeten goed in zijn spieren zit. Dit gedrag ken ik niet zo goed van mezelf. Met mond open, vloekend, staren naar iemand op het witte doek. Wellicht moet ik vaker naar mannen race- en vechtfilms. Want vervelend was het niet.

Of zou dit lichtelijk nerveuze, hysterische gedrag toch gewoon komen door de volle maan?

Bekijk alle logs van Marlease